ராமனும் பரமேச்வரனும் ஒன்று தான் - ஆசார்யாள் அனுக்ரஹ பாஷணம்

ராமனும் பரமேச்வரனும் ஒன்று தான்

நம்முடைய பாரத தேசத்தில் இருக்கிற க்ஷேத்திரங்களில் ராமேச்வர க்ஷேத்திரம் மிகவும் ப்ரஸித்தமானது. பகவான் பரமேச்ரவன் இங்கே ஸ்ரீராமச்சந்திரனுடைய கரகமலங்களால் ப்ரதிஷ்டிதனாகி ராமநாதர் ராமேச்வரர் என்கிற பெயரில் விராஜமானவனாக இருக்கிறான். இப்பேர்ப்பட்ட ஒரு வைசிஷ்யம் வேறு எங்கேயும் இல்லை. ஸ்ரீராமனுடைய கரகமலங்களால் ப்ரதிஷ்டையானது இந்த இடத்தில்தான். வேறு எங்கேயும் கிடையாது.

பகவானிடையே வித்தியாசம் இல்லை. சிவனும் விஷ்ணுவும் ஒன்றுதான். அதில் வித்தியாசம் நாம் பார்க்கக்கூடாது. ஆனால் ஒரு லௌகிகமான த்ருஷ்டியில் இங்கே ஸ்ரீராமசந்திர கர ப்ரதிஷ்டிதனானதில் இந்த இடத்திற்கு ஒரு வைசிஷ்யம். ஆதிசங்கர பகவத்பாதருடைய சிஷ்யர் பத்மபாதர் யாத்திரையாக ராமேச்வரத்திற்கு வந்தார். ராமேச்வரத்திற்கு வந்த சமயத்தில் இங்கே இருக்கிற எல்லோரும் அவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார்கள். “ராமேச்வர சப்தத்திற்கு என்ன அர்த்தம் சொல்வீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள்.

அப்போது பத்மபாதர் “ராமேச்வர சப்தத்திற்கு சிலர் வந்து ராமனுக்கு ஈஸ்வரர் என்று அர்த்தம் சொல்வார்கள். சிலர் ராமன் யாருக்கு ஈஸ்வரரோ அவன் என்று அர்த்தம் என்று சொல்லுவார்கள். நாங்கள் ராமனும் ஈச்வரனும் ஒன்றுதான் என்று அர்த்தம் என்று சொல்லுவோம். ராமனுக்கு ஈச்வரன் உயர்வு என்று சொல்லக்கூடியவர்கள் ராமனை விட ஈஸ்வரன் உயர்வு என்று சொல்லக்கூடியவர்கள் அதை நாங்கள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டோம். ராமனுக்கு ஈச்வரன் என்று சொல்லக்கூடியவர்கள், ராமன் ஈச்வரனைவிட உயர்வு என்று சொல்லக்கூடியவர்கள் அதையும் நாங்கள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டோம். எங்களுக்கு ராமனிடமும் ஈச்வரனிடமும் வித்தியாசம் இல்லை. அதே ராமேச்வர சப்தத்தை நாங்கள் சமமாகத்தான் பாவிப்போம்.”

எங்களுக்கு ராமனிடமும் சிவனிடமும் பேதம் இல்லை. சிவகேசவர்களிலும் எங்களுக்கு பேதம் இல்லை. நாங்கள் அத்வைதிகள்”

“சிவாய விஷ்ண ரூபாய
சிவ ரூபாய விஷ்ணவே”
“யதா சிவவே விஷ்ணுஹி
விஷ்ணுவே சிவ:”

என்று சொல்லக்கூடியவர்கள் நாங்கள் பல இடங்களிலும் அத்வைத பாவத்தை சொல்லக்கூடிய வெவ்வேறு பெயர்கள் இருக்கிறன்றன. ஆனால் இங்கே இந்தப் பெயரிலேயே அத்வைத பாவம் இருக்கிறது. அதனால் இந்த க்ஷேத்திரமும் இந்த ஸ்வாமியும் நமக்கு அத்யந்த பூஜனீயமானது. பகவத் பாத சங்கரர் சதுராம்னாய பீடங்களை ஸ்தாபனம் செய்தார். அதில் தென் திசையில் பீடத்தை சிருங்கேரியில் ஸ்தாபனம் செய்தார்.

அவர் ஒவ்வொரு பீடத்திற்கும் க்ஷேத்திரம், சக்தி, மஹாவாக்யம், ஆசார்யாள், ஸம்ப்ரதாயம் என்று தனித்தனியே சொன்னார். சிருங்கேரிக்கு க்ஷேத்திரம் என்பது ராமேச்வரம் என்று சொல்லிவிட்டார். தக்ஷிணாம்னாய பீடத்தினுடைய க்ஷேத்திரம் ராமேச்வரமானதால் சிருங்கேரி ஆசார்யாள் இங்கு ஸ்வயம்(தானே) பூஜை செய்யக்கூடிய ஒரு உரிமை பகவத்பாதர் காலத்திலிருந்து இருக்ககூடியது. சிருங்கேரி ஆசார்யாள் ஸ்வாமிக்கு ஸ்வயம்பூஜை செய்து ஜனங்களுக்கு அனுக்ரஹம் பண்ணவேண்டும். இங்கே பூஜை செய்யக் கூடியவர்களுக்கு சிவதீக்ஷை, மந்த்ர தீக்ஷை, தீக்ஷாதானம் கொடுத்து அவர்களுக்கு இங்கே பூஜை செய்யக்கூடிய யோக்யதையை சிருங்கேரி ஆசார்யாளிடமிருந்தான் பெறவேண்டும் என்ற ஒரு தீர்மானம் ஆரம்பத்திலிருந்து இருக்கிறது.

இன்றைக்கு இங்கு இருக்ககூடிய எல்லோரும் என்னிடம் தீக்ஷை வாங்கியவர்கள்தாம். அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு மஹாக்ஷேத்திரமான ராமேச்வரத்திற்கு நான் எங்கள் குருநாதரோடு 1975இல் வந்து இருந்தேன். அதாவது 37வருஷங்களுக்கு முன்னால் இங்கே கும்பாபிஷேகத்திற்காக எங்கள் குருநாதரோடு வந்து இருந்தேன். அதற்குப்பின் 1980இல் மறுபடி நானும் எங்கள் குருநாதரும் வந்தோம். சிவராத்திரி ஆசரணம் பண்ணினோம். 1995இல் இங்கு வந்தேன். உத்தரபாரத யாத்ரையை முடித்துக்கொண்டு வந்தேன். மீண்டும் இங்கு வந்து கும்பாபிஷேக வைபவத்தை நடத்தினோம். இப்போது இந்த தக்ஷிணபாரத யாத்ரை செய்யக்கூடிய சந்தர்ப்பத்தில் ராமேஸ்வரம் கட்டாயம் வரவேண்டும், இங்கு வந்து ஸ்வாமிக்கு பூஜை செய்யவேண்டும், உங்கள் எல்லோருக்கும் ஆசீர்வாதம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக இங்கு வந்தேன். நம் எல்லோருக்கும் முக்கியமாக வேண்டியது பகவத் அனுக்ரஹம். நாம் ஜீவனத்தில் எவ்வளவோ முன்னேற்றத்தை அடைந்தாலும் பகவத் அனுக்ரஹம் என்பது இல்லாவிட்டால் அஃது ஒன்றும் ப்ரயோஜனத்துக்கு வராது. அந்த பகவத் அனுக்ரஹம் வேண்டுமானால் நாம் அத்யந்த ஸ்ரத்தை பக்திகளோடு அந்த பகவானை உபாசனை செய்யவேண்டும். பகவானுக்கு யார் விஷயத்திலும் பாராபட்சம் கிடையாது.

ஸமோஷிஹம் ஸ்வபூதேஷு
மமோத்வேஷயோ ஷிஸ்தி ந ப்ரிய: ||

என்பது பகவத் வாக்யம். எல்லோரையும் சமானமாக அனுக்ரஹிக்கக் கூடிய ஸ்வாபம் பகவானுடையது. நாம் பக்தியோடு பகவானை ஆஸ்ரயிக்கவேண்டும். நாம் பக்தியோடு பகவானை ஆஸ்ரயித்தால் அந்த பகவத் க்ருபை நமக்குக் கிடைக்கும். நம்முடைய கஷ்டங்கள் நீங்கும். நம்முடைய இஷ்டார்த்தங்கள் நிறைவேறும். நமக்கு சகலவிதமான சௌக்யம் உண்டாகும். ஆகையால் அந்த பகவானை அத்யந்த ஸ்ரத்தா பக்திகளோடு ப்ரார்த்திக்க வேண்டியது நம் எல்லோருடைய கடமையாகும்.

ராமேஸ்வரத்தில் இருக்கக் கூடியவர்கள் அந்தப் பகவானுடைய ஸாந்நித்தியத்தில் இருக்கக் கூடியவர்கள் உங்களுக்கு தினந்தோறும் அந்த பகவானை ப்ரார்த்திக்கக்கூடிய ஒரு பாக்யம் இருக்கிறது. நீங்கள் தன்யர்கள். ஆனால் இங்கே இருக்கிறவர்கள் எப்போதும் தினம் போய் பகவானை தரிசனம் செய்வார்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் செய்யக்கூடிய ஒரு பாக்யம் உங்களுக்கு இருக்கிறது.

நீலகண்டதீக்ஷிதர் ஒரு வார்த்தை சொன்னார் “நித்யம் ப்ரயாகவாசி கோடிஸ்நானம் ஸமாசரதி” என்று சொன்னார். நம் எல்லோருக்கும் திரிவேணி சங்கமத்திற்கு போகவேண்டும் அங்கே திரிவேணி சங்கமத்தில் ஸ்நானம் செய்யவேண்டும். கங்கா, யமுனா, சரஸ்வதி ஆகிய மூன்று நதிகளும் சங்கமமாகக் கூடிய திரிவேணி சங்கமத்தில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டுமென்று சொல்லி என்றைக்கு ஜீவிதத்தில் அந்த ஒரு மகா பாக்யம் கிடைக்கும் என்று சிலர் தவித்துக்கொண்டு இருப்போம். எப்போதோ ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். போய் அத்யந்த பக்தியோடு எவ்வளவு குளிர் காலமானாலும் கூட காலையில் போய் அங்கே திரிவேணி ஸ்நானம் செய்துவிட்டு வருவோம்.

ஆனால் ப்ரயாகையிலேயே இருக்கிறவன் என்ன செய்வான் என்று கேட்டால் அவன் ஒரு நாளும் திரிவேணி சங்கமத்திற்குப் போக மாட்டானாம். அவன் வெறும் கிணற்றுத் தண்ணீரிலோ, (அன்றைக்கு தீக்ஷிதர் காலத்தில் கிணற்றுத் தண்ணீர்) இன்றைக்கு பைப் தண்ணீரிலோ அதில் ஸ்நானம் செய்வானாம். அங்கேயிருக்கிறவனுக்கு அதனுடைய மகிமை தெரியாது என்கிறார். ஆனால் நீங்கள் எல்லோரும் வாஸ்தவமாக பாக்யவான்கள். இந்த ராமனாத ஸ்வாமியின் தரிசனம் உங்களுக்கு கிடைக்கக்கூடியது.

இங்கே இந்த சிருங்கேரி மடம் அத்யந்த ப்ராசீனமானது. ஏனெனில் சிருங்கேரிக்கு க்ஷேத்ரம் ராமேஸ்வரமானதில் இங்கே ப்ராசீனமாக சிருங்கேரி மடம் இருக்கிறது என்பது வாஸ்தவமான விஷயம். இந்த மடத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டும் என்கிற ஒரு பாவத்தில் 15வருஷம் முன்னால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. கும்பாபிஷேகத்திற்கு வந்த சமயத்தில் புதுப்பிக்கக்கூடிய கார்யம் எல்லாம் முடிந்து விட்டதால் அவர்கள் பகவத்பாதருடைய மூர்த்தி புனர்ப்ரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுவிட்டது. பகவத் பாதாள் மூர்த்தி முதலிலிருந்தே இங்கே இருந்தது. புனர் ப்ரதிஷ்டைதான் செய்தோம். அப்பேர்ப்பட்ட இந்த ராமேஸ்வர க்ஷேத்ரத்தில் நல்ல கார்யத்தை செய்யவேண்டும், சிருங்கேரி மடத்திலிருந்து ஒரு பெரிய கார்யம் நடக்கவேண்டும் என்கிற சங்கல்பம் அநேகம் பேருக்கு இருந்தது. சாரதாம்பாளுடைய க்ருபையினால் ஒரு பெரிய கார்யத்தை செய்ய இங்கே சங்கல்பம் செய்தோம். தெற்கு கோபுரத்தை நிர்மாணம் செய்யக்கூடிய கார்யத்தை நாங்கள் ஏற்றுக் கொண்டு இருக்கிறோம். ஒரு சாஸ்வதமான கார்யம் எத்தனை நூற்றாண்டுகள் ஆனாலும் கூட இது சிருங்கேரி மடம் செய்த கார்யம் என்கிற ஒரு விஷயம் எப்போதும் இருக்கும் என்பதற்காக சாரதையின் க்ருபையினால் எங்கள் குருநாதரின் க்ருபையினால் அந்த கார்யத்தை ஏற்றுக் கொண்டு இருக்கிறோம். பகவானுடைய க்ருபையினால் அந்த கார்யம் நிர்விக்னமாக முடியும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. கூடிய சீக்கிரம் அந்த கார்யம் முடியும். ஏனெனில் இப்பேர்ப்பட்ட க்ஷேத்ரத்தில் நாம் எந்த ஒரு நல்ல கார்யம் செய்தாலும் கூட அது சாஸ்வதமாக இருக்கும். பகவானுக்கு ப்ரீதிகரமாகும். பக்த ஜனங்களுக்கு ஸந்தோஷகரமாகும். அதனால் அப்பேர்ப்பட்ட கார்யத்தை செய்யவேண்டும். இந்த கார்யம் பக்த ஜனங்களுடைய உதவியினாலும் வளர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. பகவானை நான் ப்ரார்த்தனை பண்ணுகிறேன். இது நிர்விக்னமாக நடக்கட்டும் என்று ப்ரார்த்திக்கிறேன். உங்கள் எல்லோருக்கும் இந்தச் சமயத்தில் என்னுடைய பரிபூர்ணமான ஆசீர்வாதங்களைத் தெரவிக்கிறேன். சிருங்கேரி ஜகத்குருக்கள் இங்கு வந்தால் எப்படி சம்ப்ரதாயமாக நாம் வரவேற்கவேண்டும் என்று இருக்கிறதோ அந்த சம்ப்ரதாயப்படி நீங்கள் ஸ்வாகதம் (வரவேற்பு) அளித்து பூஜைகள் செய்து என்னுடைய ஆசீர்வாதத்திற்கு பாத்திரமானீர்கள் இந்த சம்ப்ரதாயம் என்றைக்கும் காப்பாற்றப்பட வேண்டும். இந்த விதமான குருபக்தியும், தெய்வபக்தியும் உங்களுக்கு என்றறென்றைக்கும் இருக்கட்டும் என்று சொல்லி உங்கள் எல்லோருக்கும் மற்றொரு தடவை என்னுடைய ஆசீர்வாதங்களைத் தெரிவித்து இந்த பாஷணத்தை முடிக்கிறேன்.

- ஜெகத்குரு ஸ்ரீ ஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்த மஹாஸ்வாமிகள்

ஜெகத்குரு ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ரீ நரஸிம்மபாரதீ ஸ்வாமிகள்

ஸ்ரீ வித்யாரண்யர் காலத்தில்தான் சிருங்கேரியில் இப்போது காணப்படும் ஸ்ரீசாரதாம்பாளின் விக்ரஹம் ஆதிசங்கரரால் அமைக்கப்பட்ட ஸ்ரீசக்ரத்தின் மேல் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இவருக்குப் பின் தோன்றிய பீடாதிபதிகளும் தாங்கள் தபஸ் செய்து ஆத்ம ஸாக்ஷாத்கார வழிகளில் இருந்து கொண்டு உலகத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டியதற்காக பல யாத்திரைகள் செய்து, ஸனாதன தர்மத்தை ஆங்காங்கு போதித்துக் கொண்டு எல்லாரும் நிஷ்காம்ய கர்ம மார்க்கத்தில் இருந்து கொண்டு ஆத்ம ஞானத்தைப் பெறும் வழியைப் புகட்டினார்கள். தங்களுடைய தபஸுக்குக் குறைவு ஏற்படாமலிருக்க வேண்டி சிஷ்யர்களுக்கு உபதேசம் செய்வது அவர்களை நல்வழிப்படுத்துவது முதலிய காரியம் குறையாமல் இருக்க வேண்டி பல கிளை மடங்களைச் சிருங்கேரி பீடாதிபதிகள் பல இடங்களில் ஸ்தாபித்தார்கள்.

சிருங்கேரி பீடாதிபதிகளின் தபோ மகிமையை அறிந்த மைசூர் திப்புசுல்தான் உலக க்ஷேமத்திற்காக இவருடைய அனுக்ரஹத்தை வேண்டி பலதடவை பலனை அடைந்திருக்கிறார் என்பது சரித்திரத்தின் ஆராய்ச்சியாகும்.

இந்த ஸர்வக்ஞ பீடத்தில் 32ஆவது பீடாதிபதியாகத் தோன்றிய ஸ்ரீ நரஸிம்மபாரதீ ஸ்வாமிகளின் பெருமையைச் சற்று கவனிப்போம். இவர் சிருங்கேரியில் ஏழைக் குடும்பத்தில் ஜனித்தவர். சிறுவயதிலேயே சுகத்தைத் தேடாதவர். 20 வயது முடியும் முன்னரே நடைப் பயணமாகக் காசிக்குச் சென்றார். எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அங்கு கற்றார். பசி, தூக்கம் என்ற இரு நோய்களைக் கடந்தார். இவர் 40வயது முதல் அன்ன பிக்ஷையை விட்டுவிட்டு பாகற்காயை ஒரே வேளை பிக்ஷையாகக் கொண்டார். எப்போதும் சிருங்கேரியில் குகை போன்ற ஓரிடத்தில் இருந்து கொண்டு தபஸ் செய்வார். ஸ்ரீசந்திரமௌலீசுவர பூஜையை சிஷ்யர்களின் க்ஷேமத்திற்காகச் செய்வார். அப்போது அங்கு கூடிய பக்திமிகுந்த சிஷ்யர்களால் கொடுக்கப்படும் பாகற்காயையே பிக்ஷையாக ஏற்றுக் கொள்வார். மீண்டும் தன்னுடைய தனி இடம் போய்த் தவம் செய்வார்.

ஆனாலும், மடத்தின் நிர்வாகமும், சிஷ்யானுக்ரஹ ரூபமான காரியங்களும் ஒழுங்காக கவனித்து வரப்பட்டன. இவர் பல பாஷைகளைக் கற்றவரானதால் இந்தியா முழுவதிலிருந்தும் வரும் சிஷ்யர்களுக்கு அனுக்ரஹமும், உபதேசமும் செய்யும் சந்தர்ப்பம் இவருக்கு வெகுவாக இருந்தது. இவர் சாந்தர். தபஸ் சக்தி நிறைந்தவர். உக்கிரமான தபஸின் மேன்மையால் இவரை ‘உக்ரநரஸிம்மபாரதீ’ என்றும் கூறுவார்கள். சிஷ்யானுக்கிரகத்துக்காக இந்தியா முழுவதும் பல யாத்திரைகள் செய்தாலும், தன் தபஸுக்குக் குறைவு வராமல் அதை அதிகப்படுத்தியே வந்தார். இந்த உன்னத நிலையில் இருக்கும்போது இவருக்குப் பல ஸித்திகள் கிடைத்தன. அவற்றால் இவருடைய ஜீவன்முக்தநிலை சிறிதேனும் பாதிக்கப்படவில்லை. அதே சமயம் இந்த சக்திகள் சிஷ்யர்களுக்குப் பலவிதமான ச்ரேயஸைக் கொடுத்தன.

சிருங்கேரி பீடாதிபதிகளின் விசேஷப் பெருமை இது. தபோ பலத்தால் பல சித்திகள் ஒரு மகானுக்கு சாதாரணமாகக் கிடைக்கும். ஆனால் அதில் அவர் ஈடுபடுவாரேயானால் அது அவருடைய ஆத்மஞான நிஷ்டையைப் பாதிக்கும். அதனாலேயே தங்களுக்குப் பல சக்திகள் தோன்றினாலும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல், அதை (செப்பிடுவித்தை காட்டுபவன் போல்) உபயோகப்படுத்தி காரியங்களை இப்பீடாதிபதிகள் செய்வதில்லை. சிஷ்யர்கள் குருவினிடம் இந்த சக்தி தெரிந்ததாகச் சொன்னாலும் ‘அது அம்பாளின் அனுக்ரஹம்’ என்று சொல்லிவிட்டு அதைத் தாங்கள் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை.

சிருங்கேரி பீடத்துக்கு உரியதான ஆடம்பரமான அலங்காரங்கள் தனக்குத் தேவையில்லை என்று கூறிவிட்டார். ஆனால் மைசூர் மஹாராஜா இவரை வணங்கி பீடத்தின் பெருமையை சாமான்ய உலகம் அறிந்து கொள்ள வேண்டியதற்காக இந்த ராஜரிஷி சின்னங்களை இவர் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக் கேட்டுக் கொண்டு, தேவியின் பூஜைக்குத் தேவையான தங்கம், வெள்ளி பாத்திரங்களையும் மஹாராஜா குருவுக்குக் காணிக்கையாக சமர்ப்பித்தார். அதை குரு ஏற்றுக் கொண்டபோதிலும், உலகத்துக்காக அவற்றை ஏற்று உபயோகித்தாரே தவிர, இவருடையமனம் அவற்றில் கொஞ்சமும் செல்லவில்லை. சாரதாம்பாளுக்கு மைசூர் மஹாராஜாக்கள் கொடுத்த விலை உயர்ந்த ஆபரணங்கள் இப்போதும் இருக்கின்றன.

தனக்கு வயது 60 ஆகும்போது தன் தபஸுக்கு விக்னமில்லாமல் ஸ்ரீமடத்தின் கார்யங்கள் நடக்க வேண்டும் என்று எண்ணி மைசூரில் இருந்த சிவஸ்வாமி என்ற சிஷ்யனை தனக்கு அடுத்த பீடாதிபதியாக இருக்கும்படி நியமித்தார்.

இந்த நரசிம்மபாரதீ என்ற ஜகத்குருவின் தபோ மகிமையை மைசூர் ஸம்ஸ்தான கமிஷனராக இருந்த கர்னல் பௌரிங் என்பவர் (1858இல்) பிரத்யக்ஷமாகக் கண்டார். இவருடைய மகிமையைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட இந்த கமிஷனர், இதைப் பரிசோதிக்க எண்ணி இரவு ஒரு மணிக்கு பெங்களூர் முகாமில் ஸ்ரீமடத்துக்கு வந்தார். குரு பூஜையில் அமர்ந்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். தான் அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்று கமிஷனர் சொன்னார். ஸ்வாமிகள் பூஜை செய்து கொண்டிருந்த இடத்தை மறைத்துக் கொண்டிருந்த திரை சற்று நீக்கப்பட்டது. அங்கு, உலகத்தையே மறந்து ஏகாக்ர நிலையில், புஷ்பங்களால் ஸ்ரீசந்திரமௌளீஸ்வரரை பூஜித்துக் கொண்டிருக்கும் பீடாதிபதியைக் கண்டார். கமிஷனர் மிகுந்த பக்தியுடனும், மரியாதையுடனும் குருவை வணங்கிவிட்டு, திரும்பி ஊருக்கு வந்து தான் நேரில் பார்த்ததைக் கடிதத்தில் எழுதி, தன் நமஸ்காரங்களையும் ஸத்குருவுக்குத் தெரிவித்தார்.

இந்த ஸ்வாமிகளின் தபோபலத்தை இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில் உலகம் கண்டது. ஒரு சமயம், இராமேசுவர யாத்திரையின் போது, ஸ்ரீஸ்வாமிகள், இராமேசுவரத்தில் ஸ்ரீஇராமநாதஸ்வாமி கோவிலில் உள்ள கோடி தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் என்று விரும்பினார். கோவிலுக்குச் சம்பந்தப்பட்ட பட்டர்கள் அந்தக் கிணற்றில் தங்களைத் தவிர வேறு ஒருவரும் ஜலம் எடுத்துக் கொடுக்கக் கூடாது என்றனர். “அப்படியானால் அது நமக்குத் தேவையில்லை” என்று ஸ்வாமிகள் சொல்லிவிட்டு, அதற்குப் பக்கமுள்ள ஸர்வ தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து “இங்கே ஸ்நானம் செய்தால் போதும், இனி யாரும் யாத்திரையின் பூர்த்திக்காக கோடி தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை” என்றார். அது முதல் சில வருஷங்கள் யாரும் ‘கோடி தீர்த்தத்தில்’ ஸ்நானம் செய்யாமலேயே தங்கள் யாத்திரையை முடித்தார்கள். அந்தக் ‘கோடி தீர்த்தக்’ கிணற்றில் கிருமிகள் உண்டாகிவிட்டன. பின்னர் அடுத்த யாத்திரையின்போது மதுரைக்கு விஜயம் செய்த ஸ்ரீஸ்வாமிகளை இராமேசுவரம் கோவில் பட்டர்கள் தரிசித்து, வணங்கி தங்கள் அபசாரத்தை மன்னிக்க வேண்டும் என்று கேட்க, திரும்பவும் ஸ்வாமிகள் இராமேசுவரத்துக்குச் சென்று, அந்தக் கோடி தீர்த்தக் கிணற்று ஜலம் முழுவதையும் இறைக்கச் செய்து தன் கமண்டலுவிலிருந்து தீர்த்தத்தைக் கிணற்றில் புரோக்ஷணம் செய்தார். ஜலம் முன்போல் சுத்தமாகி அது முதல் இன்றுவரை யாத்திரிகர்கள் அந்த கோடி தீர்த்தத்தை உபயோகிக்கிறார்கள்.

ஸ்ரீந்ருஸ்ம்மபாரதீ மஹாஸ்வாமிகள் 1872ஆம் வருடம் (ஆங்கிரஸ வருஷம்) மதுரைக்கு விஜயம் செய்தார்கள். சிருங்கேரி பீடத்தின் முந்தய வழக்கப்படி தம் கைகளாலேயே மூலஸ்தானத்தில் உள்ள ஸ்ரீமீனாக்ஷிக்கு அர்ச்சனை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். அதை அங்கிருந்த குருக்கள் தடுத்தனர். உடனே மஹாஸ்வாமிகள் இரண்டு தேங்காய்களில் ஸ்ரீமீனாக்ஷி அம்மனின் சக்தியை ஆகர்ஷணம் செய்து கொண்டு, அந்தத் தேங்காய்களை கோவிலுக்கு முன்பு உள்ள ஸ்ரீசிருங்கேரி மடத்தில் வைத்துவிட்டு, “இனி, ஸ்ரீமீனாக்ஷி அந்தக் கோவிலில் இல்லை. இங்கே இந்தத் தேங்காய்களில் தான் இருப்பாள். இங்கேயே தரிசனம் செய்யுங்கள்” என்றார். அதன்படியே ஜனங்கள் நடந்தார்கள். கோவில் பட்டர்களுக்குப் பல கஷ்டங்கள் நேரிட்டன. அதன்பிறகு பட்டர்கள் வேறு முகாமில், ஸ்ரீஸ்வாமிகளிடம் வந்து, தாங்கள் செய்த தவறுகளை மன்னிக்க வேண்டும் என்று கேட்க, ஸ்ரீஸ்வாமிகளும் மனமிரங்கி, திரும்பவும் அவர்களுக்காக மதுரைக்குச் சென்று, தேங்காய்களில் ஆகர்ஷணம் செய்யப்பட்டிருக்கும் ஸ்ரீமீனாக்ஷியின் கலையை மீண்டும் கோவிலில் உள்ள மூர்த்தியிலேயே சேர்த்து ‘இனி கோவிலில் ஸ்ரீமீனாக்ஷியைத் தரிசிக்கலாம்’ என்றார். மதுரையில் உள்ள சிருங்கேரி மடத்தில், எந்த இடத்தில், இரண்டு தேங்காய்களை வைத்து ஸ்ரீஸ்வாமிகள் பூஜை செய்தார்களோ அங்கு சிவலிங்கம் ஒன்று பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு இப்போதும் பூஜிக்கப்பட்டு வருகிறது. இதை இப்போதும், மதுரையில் அம்மன் சந்நிதியில் உள்ள சிருங்கேரி மடத்தில் காணலாம்.

இவ்விரண்டு நிகழ்ச்சிகளையும், சிருங்கேரி பீடாதிபதிகளின் தபோமகிமையை விவரிக்கவே இங்கு குறிப்பிடப்பட்டது. இதுபோல் பல நிகழ்ச்சிகள் உண்டு.

நன்றி: ஸ்ரீஅபிநவவித்யாதீர்த்த விஜயம் நூல்.

அனந்தஸ்ரீ ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹபாரதீ மஹாஸ்வாமிகளின் ஆராதனை தினம் வைகாசி மாதம் 16ஆம் தேதி (30.5.2014)

நம்முடைய உண்மையான நண்பன் தர்மம் தான்

நம்முடைய உண்மையான நண்பன் தர்மம் தான்

நாம் எல்லோரும் நமக்கு ரொம்ப வேண்டப்பட்டவன் இவன் நமக்கு பந்து, நண்பன் என்று சிலரை நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். எல்லோரையும் நினைத்துக் கொள்வதில்லை. எத்தனையோ பேர் இருந்தாலும் மாபிள்ளை, சித்தப்பா பிள்ளை என்று சில ஆட்களை நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். அதாவது அப்படி நினைத்துக் கொள்ளும் போது நம்முடைய மனதில் என்ன வருகிறது என்று கேட்டால் இவர்களால் நமக்கு ரொம்ப உதவி கிடைக்கும் என்கிற பாவம். கஷ்ட காலத்தில் ரொம்ப உதவி செய்வான். இவன் என் பிள்ளை. என் பிள்ளை எனக்கு கஷ்ட காலத்தில் ரொம்ப உபகாரம் செய்வான். அந்த மாதிரி நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். ஆனால் வாஸ்தவமாக கஷ்ட கலாத்தில் உபகாரம் செய்வது யார்? சாஸ்த்ரம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா? “ஆத்மைவஹ்யாத்மனோ பந்து:” உனக்கு நீ தான் பந்து. வேறு யாரும் இல்லை. அப்படி என்றால் அர்த்தம் புரியவில்லையே என்று பலபேர் கேட்கலாம். கஷ்டத்தில் உதவி செய்கிறவன்தான் பந்து என்று நாம் சொல்கிறோம். உனக்கு அந்த கஷ்ட காலத்தில் நீங்கள் முன்பு செய்திருந்த (தர்மம்) கர்மா உங்களுக்கு சுகத்தை உண்டாக்கும். அப்போது அந்த தர்மத்தை செய்தது யார்? நீங்கள்தான். நீங்கள் செய்த தர்மம்தான் உங்களுக்கு சுகம் கொடுக்குமே தவிர வேறு யாரும் கொடுக்க முடியாது. நாம் யாரை நமக்கு வேண்டப்பட்டவர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோமே அவர்களால் நாம் இந்த சரீரத்தை விட்டுப்போன பின்பு நம்மை ஏதாவது கவனிக்க முடியுமா? கவனிப்பார்களா? அதனால் நம்முடைய நிலைமை என்ன? நமக்கு என்ன ஆகப் போகிறது என்பது இவர்கள் யாருக்காவது தெரியுமா? அதில் இவர்கள் யாராவது உதவி செய்வார்களா, ஒன்றும் செய்ய மாட்டார்கள்; செய்யமுடியாது. இவர்கள் எது முடிய வருவார்கள்? நம்முடைய சரீரம் இருக்கும் வரைதான் நம்மோடு பேசுவார்கள்; பேசமுடியும். இந்தச் சரீரத்தை நாம் விட்டுப் போன பின் அவர்கள் தங்கள் வேலையை பார்க்கப் போய் விடுவார்கள். நாம் இந்தச் சரீரத்தை விட்டு போன பின்பு கூட நம் கூட வரும் ஒரே ஒரு பொருள் நாம் செய்த தர்மம்.

எல்லோரும் நம் உயிர் போனதும் நம்மைத் திரும்பிப் பார்க்காமல் போய் விடுவார்கள். ஆனால் தர்மம் ஒன்று மட்டும் நம்மோடுவரும். அந்த தர்மத்தினால்தான் நாம் அடுத்த ஜன்மத்தில் சுகத்தை அனுபவிக்க முடியும். அதனால் மனிதனுக்கு உண்மையான ஸ்நேகிதன் தர்மம்தான். அந்த தர்மத்தை செய்ய வேண்டியது நாம் தான். வேறு யாருமில்லை. அதனால் உனக்கு நீ தான் பந்து என்று சொல்கிறோம்.

அதே மாதிரி தொந்தரவு செய்யக்கூடியது அதர்மம். அதர்மத்தையும் நீ தான் செய்வாய். அதனால் உனக்கு நீ தான் சத்ரு. நீ அதர்மம் பண்ணினால் உனக்கு நீ தான் சத்ரு. நீ தர்மம் பண்ணினால் உனக்கு நீ தான் மித்ரன்.

ஆத்மை வ ஹ்யாத்மனோபந்து:
ஆத்மைவ ரிபுராத்மன: ||

வேறு யாரோ நமக்கு சத்ரு, பந்து, மித்ரன் என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியது இல்லை. நாம் சரியான ரீதியில் இருந்தால் நமக்கு நாம்தான் பந்து. நாம் சரியான ரீதியில் இல்லாவிட்டால் நமக்கு நாம்தான் சத்ரு. இந்தத் தத்வத்தை நாம் சரியாக புரிந்து கொள்ளவேண்டும். சாஸ்த்ரம் என்ன சொல்கிறது? என்றைக்கும் தர்ம மார்க்கத்தில் இரு. அதர்ம மார்க்கத்தில் போகாதே. அதர்ம மார்க்கத்தில் போனால் உனக்கு நீயே தொந்தரவு பண்ணிக்கொண்ட மாதிரி ஆகிவிடும். நீ அதர்மத்தை செய்து அதனுடைய பலனை அனுபவிக்கும்போது இன்னொருவனை ஆக்ஷேபித்து ப்ரயோஜனம் இல்லை. அதனால் யாரும் பொறுப்பில்லை. நீ பண்ணின பாபத்தினால்தான் உனக்கு இந்த துக்கம் கிடைத்து இருக்கிறது.

சுகமோ துக்கமோ நீ செய்த தர்மத்தினாலேயும், அதர்மத்தினாலேயும் கிடைக்கிறதே தவிர அதற்கு இன்னொருவனை காரணமாக சொல்வது ரொம்ப அவிவேகம். அதற்கு யாரும் காரணமில்லை. உனக்கு சுகம் வேண்டுமானால் தர்மத்தில் இரு. துக்கம் வேண்டாமானால் அதர்மம் பக்கம் போகாதே. இராமாயணம் பார்க்கிறோம் ஏன் இராமர் அப்படி ஒரு தர்மத்தை ஆசரணம் பண்ணினார். அந்த தர்மாசரணத்தால் அவருக்கு ஆக வேண்டியது என்ன உண்டு? அவருக்கு ஆக வேண்டியது ஒன்றுமில்லை. பகவான் பகவத் கீதையிலே சொன்னார்.

ந மே பார்தாஸ்திகர்தவ்யம் த்ரிஷுலோகேஷு கிஞ்சன |
நாநவாப்தமவாப்தவ்யம் வர்த ஏவ சகர்மணி ||

அர்ஜுனா! இந்த மூன்று லோகங்களிலேயும் பகவானுக்குச் செய்ய வேண்டியது அல்லது அடைய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை. பகவானுக்கு எதை அடைய வேண்டும்? மொட்டை மாடியில் உட்கார்ந்து இருக்கிறவனுக்கு பின் எங்கே மாடி ஏற வேண்டும்? கீழே உட்கார்ந்து இருக்கிறவன் தான் மொட்டை மாடிக்கு ஏறிப் போக வண்டும். மொட்டை மாடியில் உட்கார்ந்து இருப்பவன் மேலும் ஏற வேண்டாமே. அந்த மாதிரி பகவான் நித்யத்ருப்தனாய் இருக்கிறவனுக்கு எதுவும் அடைய வேண்டியது செய்யவேண்டியது இல்லை. ஏன் இராமர் பகவானாக இருந்தும் வனத்திற்குச் சென்று கஷ்டப்பட்டார். நமக்கு எல்லாருக்கும் வழி காட்டுவதற்காக அவர் தர்ம மார்க்கத்தில் இருந்து சாதாரணமான மக்களைப் போல் எல்லாவித இன்னல்களையும் அனுபவித்தார். ஏனெனில் ஓர் இயற்கை ஸ்வபாவம் என்ன என்றால் நாம் யாரைப் பெரியவர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோமோ அவர்கள் எப்படி ஆசரணம் பண்ணுகிறார்களோ அது மாதிரி நாமும் ஆசரணம் பண்ணுவோம்.

நாம் பெரியவர்கள் என்று யாரை நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோமோ அவர்கள் ஒழுங்காக இருந்தால் நாமும் ஒழுங்காக இருப்போம். அவர்கள் சரியாக இல்லையென்றால் அவரே சரியாக இல்லை. நான் இனி சரியாக இருந்தால் என்ன? இல்லாவிட்டால் என்ன என்று நினைத்து கொண்டு இருப்போம். அதனால் நம் எல்லோரையும் தர்ம மார்க்கத்தில் இருக்க வைப்பதற்காக அவ்வாறு இருந்தார். அவருக்கு தர்மத்தில் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் ஆகப் போவது ஒன்றுமில்லை. ஆனால் இராமர் அன்று தர்ம மார்க்கத்தில் இருந்ததனால் இன்று நாம் என்ன சொல்கிறோம் இராமர் அன்று தர்ம மார்க்கத்தில் இருந்ததினாலே நாம் இன்று இருக்க வேண்டும். இராமர் ஆதர்ஸம். இராமயாணத்தினால் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இரண்டே இரண்டு விஷயங்கள். இராமர் போல் இருக்க வேண்டும். இராவணன் போல் இருக்கக்கூடாது. இரண்டு உபதேசம்தான் நாம் இராமாயணத்திலிருந்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இராமர் போல் வாழ்க்கையை நடத்து. இராவணன் போல் வாழ்க்கையை நடத்தாதே. ஏன் நடத்தக் கூடாது. கடைசியில் இராவணனுக்கு என்ன பலன் கிடைத்ததோ அது மாதிரி நமக்கும் கிடைக்கும். அவனுக்கு என்ன ஆயிற்று? ஸர்வநாசம் ஆகிவிட்டது. அவனுக்கு நெருங்கியவர்கள் ஒருவன் கூட பக்கத்தில் இருக்கவில்லை. இராமருக்கு என்ன ஆயிற்று கடைசியில் உலகம் பூராவும் அவரை ப்ரஸம்ஸை பண்ணியது (புகழ்ந்தது).

எங்கே போனாலும் இராமர், இராமர், இராமர் என்று ஜனங்கள் வாயில் வந்து கொண்டு இருந்ததே தவிர வேறு எதுவும் வரவில்லை. அதனால் நாம் தர்மம், அதர்மம் பற்றி சொன்னால் அதெல்லாம் பழைய காலத்து சமாசாரம் அப்பா என்று சிலபேர் சொல்லுவார்கள். பழைய காலத்து சமாசாரம் இல்லை எத்தனை நூற்றாண்டுகள் ஆனாலும் கூட தர்மம்தான் ஜயிக்கும். அதர்மம் ஜயிக்காது. தர்மம் செய்கிறவனுக்குத்தான் நன்மை கிடைக்கும். அதர்மம் செய்கிறவனுக்கு நன்மை வராது. இப்போது அதர்மம் பண்ணுகிறவன்தான் முன்னுக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறான். முன்னுக்கு இப்போது வந்து கொண்டிருப்பவன் எல்லாம் தார்மீகன் என்று நாம் சொல்ல முடியுமா? எல்லா அக்கிரமும் பண்ணிக் கொண்டுதானே முன்னுக்கு வருகிறான். இப்போது தர்ம அதர்மத்தைப் பற்றிப் பேசி என்ன ப்ரயோஜனம் என்று சிலர் கேட்பார்கள். இந்த கேள்விக்கு முன்பே நம் தர்ம சாஸ்த்ரங்களில் ஜவாப் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

அதர்மம், அக்ரமம் செய்பவர்கள் முன்னுக்கு வருவார்கள். ஆரம்பத்தில் ரொம்பவும் முன்னுக்கு வருவார்கள். தன் எதிரிகளையெல்லாம் தோற்கடிப்பார்கள். அவர்கள் பெரிய பெரிய மாளிகைகள் எல்லாம் கட்டுவார்கள். ஆனால் கடைசியில் அவர்கள் கதி எப்படி இருக்கும்? அதற்கு இராவணனே ப்ரமாணம். மஹாபாரத்ததில் துரியோதனனே சாக்ஷி. கௌரவர்கள் அக்ரமமாகப் பாண்டவர்களுடைய இராஜ்யத்தை எல்லாம் அபகரித்தார்கள். 14 வருஷங்கள் எப்படி இருந்தான் துரியோதனன்? அந்த துரியோதனனுடைய இராஜ்யம் ரொம்ப ப்ரமாதமாகத்தான் இருந்தது. அந்த 14 வருஷம் ஆன பிற்பாடு பாண்டவர்களுடன் யுத்தம் நடந்தது. துரியோதனன் சமாசாரம் என்ன ஆயிற்று. அவனுடைய சகோதரர்கள் 99 பேரும் போய்விட்டனர். அவனும் போய்விட்டான். அவனுக்கு சம்பந்தப் பட்டவர்கள் எல்லோரும் போய்விட்டனர். துரியோதனன் பெயர் சொல்வதற்கு ஓர் ஆசாமி கூட இருக்கவில்லை. அதர்மம் செய்கிறவன் முன்னுக்கு வருவது வாஸ்தவம்தான். ஆனால் கடைசியில் என்ன ஆயிற்று அவனுக்கு. ஸர்வநாசம் ஆகிவிட்டது. இராவணனுக்கும் அதே மாதிரி. ஹனுமார் இலங்கைக்குப் போய் சீதாமாதாவை தர்சனம் பண்ணி இராவண சபையில் இராவணனைப் பார்க்கிற போது ஹனுமார் மனதில் என்ன வந்தது என்பதை வால்மீகி இராமாயணத்தில் எழுதி இருக்கிறார்.

அந்த இராவணனின் தோற்றம், அவனுடைய ஐஸ்வர்யம், அவனுடைய ப்ரபாவம், அவனுடைய அட்டஹாஸம் எல்லாம் பார்க்கிறபோது ஹனுமாருக்கு தோன்றியதாம் இவனுடைய பெர்ஸனாலிட்டியைப் பார்த்தால் இவன் மூன்று லோகங்களையும் பரிபாலனம் பண்ணக் கூடிய தகுதி இருக்கிறவனாய் இருக்கிறான். ஆனால் இவனிடம் அதர்மம் ரொம்ப இருந்து அதுவே இவனை நாசமாக்கப் போகிறது. அந்த அதர்மத்தினால் இவன் நாசமாகப் போகிறான். இந்த அதர்மம் ஒன்று இவனிடம் இல்லையென்றால் இந்த மூன்று உலகங்களிலேயும் யாரும் இவனைப் பிடிக்க முடியாது. ஜகன்மாதாவான சீதாமாதாவை தப்பான திருஷ்டியால் பார்த்தானே அதுதான் அவன் பண்ணின அதர்மம். நான் யாத்திரை பண்ணியபோது ஒருவன் என்னிடம் கேட்டான். நீங்கள் இராவணனை ரொம்பவும் துச்சமாகப் பேசுகிறீர்களே அவன் என்ன தப்பு பண்ணினான் சொல்லுங்கள் என்றான். சீதையைக் கடத்தினான் என்று இருக்கிறது அது தவிர அவன் என்ன தப்பு பண்ணினான் என்று கேட்டான். என்னடா? சீதையைத் தூக்கிச் சென்றான். வேறு என்ன தப்பு பண்ணினான் என்று கேட்கிறாயே? சீதையைக் கடத்தினான் என்பது சாதாரணமான தவறா? அது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பது உனக்கு புரியவில்லையா? நம்முடைய கலாசாரத்திற்கு நம்முடைய தர்மத்திற்கு ரொம்ப விபரீதமான காரியம்டா அது. நம் தர்மம் என்ன சொல்கிறது. நம் கலாசாரம் என்ன? நம் ஸம்ஸ்க்ருதி என்ன சொல்கிறது? நம் கல்சர் என்ன?

உலகத்தில் எந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தாலும் தாயார் மாதிரி என்று நினைக்க வேண்டும். தாயாரைப் பார்த்தால் உன் மனதில் எந்த விகாரமும் உண்டாகாதே அதே போல் எந்த ஸ்த்ரீயைப் பார்த்தாலும் நம் மனதில் எந்த விதமான விகாரமும் உண்டாகக் கூடாது. இது முதல் விஷயம். நாம் எந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தாலும் “அம்மா! அந்தப் பக்கம் போங்கோ” என்போம் அம்மா என்ற சப்தம்தான் வரும் வேறு எந்த சப்தமும் நம் வாயில் வராது. நம் முன்னோர் சொல்லிக் கொடுத்து இருக்கிறார்கள். எந்த ஸ்திரீயைப் பார்த்தாலும் “அம்மா இங்கே வாருங்கோ! அம்மா அங்கே போங்கோ” என்று. ஒரு வேளை திட்டவேண்டி வந்தாலும் “அம்மா உங்களுக்கு புத்தி இல்லையா?” அப்போதும் அம்மா என்றே சொல்லுவோம். ஏனென்றால் “மாத்ருவத் பரதாரேஷு” இதற்கு விருத்தமாக வர்த்தனம் பண்ணின இராவணனை என்ன தப்பு பண்ணினான் என்று கேட்கிறாயே? உனக்கு புத்தி உண்டாடா? என்று நான் கேட்டேன். அதனால் என்ன சொல்வதற்கு வருகிறோம் என்று கேட்டால் மனிதன் அதர்மம் பண்ணி முன்னுக்கு வருகிறான் என்று நீங்கள் சொல்வது தாற்காலிகமானதுதான். அதர்மம் பண்ணி முன்னுக்கு வரக்கூடியது தாற்காலிகம். தாற்காலிகம் என்றால் டெம்பரரி. கடைசியில் அவனுக்கு ஸர்வநாசம் என்பது தப்பாது. அதனால் நாம் யாரும் அதர்மம் பண்ணி முன்னுக்க வர நினைத்தல் கூடாது.

தர்ம மார்க்கத்தில் நியாய மார்க்கத்தில் நாம் முன்னுக்கு வந்தால் நமக்கு என்றைக்கும் கெடுதல் வராது. ஆனால் அதர்ம மார்க்கத்தில் முன்னுக்கு வந்தால் மட்டும் அது நிற்காது. அந்த ஐஸ்வர்யமோ, அந்த அதிகாரமோ எதுவும் நிற்காது. இந்த விஷயத்தை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதனால் உண்மையான நம்முடைய நண்பன் நாம் செய்கிற தர்மம் தான். அதே மாதிரி நமக்கு சத்ரு என்பது யார் என்று கேட்டால் நாம் செய்கிற அதர்மம்தான்.

நாம் இப்போது எவ்வளவோ கஷ்டங்கள் அனுபவிக்கிறோம் என்று சொன்னால் நாம் முன்பு செய்த அதர்மத்தினுடைய பலன். அதர்மத்தை முன்பு செய்து இப்போது துக்கத்தை நாம் அனுபவிக்கிறோம். இதற்கு நாம் யாரையும் நித்தித்துப் ப்ரயோஜனம் இல்லை. நாம் பண்ணின கர்மாவிற்கு நாம் யாரை நிந்திக்க வேண்டும்? இனிமேலாவது இனி அதர்மத்தை செய்யக் கூடாது என்று ஒரு தீர்மானத்திற்கு வரவேண்டும். செய்தது போதும். அனுபவித்தது போதும். இனிமேல் நாம் அதர்மத்தை செய்யக்கூடாது. இனிமேல் நாம் ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும். தார்மீகனாக இருக்கவேண்டும் என்கிற பாவம் வநால் அவன்தான் சரியான மனிதன். ஆகையினால் நாம் நம்முடைய ஜீவனத்தில் உண்மையான நம்முடைய நண்பன் நம்முடைய பந்து என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியது தர்மத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. உண்மையான பந்து என்பது தர்மம்தான். இந்த சத்யத்தைப் புரிந்து கொண்டு நாம் தார்மீகர்களாக இருந்தால் அப்போதுதான் நம்முடைய இந்த வாழ்க்கை சார்த்தகமாகும். இல்லாவிடில் நாமும் இருக்கிறோம், ஏதோ வருகிறது, போகிறது எப்படியோ வாழ்க்கை நடந்து கொண்டு இருக்கிறது என்றால் அதெல்லாம் ஒரு வாழ்க்கையா? ப்ராணிகளும் வாழ்கின்றன. அதுவும் எங்கேயோ ஆகாரத்தைத் தேடி சம்பாதிக்கிறது. ராத்திரி எங்கேயோ போய் தூங்குகிறது. யாராவது அடிக்க வந்தால் ஓடிவிடுகிறது. யாராவது ஒரு பழத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு வந்தால் நெருங்கி வருகிறது. ப்ராணிகள் மாதிரி நாமும் இருந்தால் அந்த ப்ராணிகளுக்கும் நமக்கும் என்ன வித்யாசம்? தர்மம் என்று சொன்னால் முக்கியமாக பிறருக்கு உதவி செய்வது. அதர்மம் என்று சொன்னால் பிறருக்கு தொந்தரவு செய்வது. இந்த இரண்டு விஷயங்களை நாம் சரியாக புரிந்து கொண்டால் போதும்.

நான் என் வாழ்க்கையிலே யாருக்கும் தொந்தரவு பண்ணமாட்டேன். முடிந்த அளவுக்கு இன்னொருத்தருக்கு உபகாரம் செய்வேன். முடிந்த அளவுக்கு சாஸ்த்ரத்தில் தர்மம் பண்ணு, தர்மம் பண்ணு என்று சொன்னால் எல்லாரும் கோவில் கட்டு, சத்திரம் கட்டு, பாடசாலை கட்டு என்று சொல்ல வில்லை. அது எல்லோராலும் முடியாது. கோவில் கட்டுவதற்கும் சத்திரம் வைப்பதற்கும், பாடசாலை வைப்பதற்கும் எல்லோராலும் முடியாது; முடியுமா? கோவில் கட்ட முடியவில்லை என்றால் தர்மம் செய்வதற்கு வழியில்லை என்று அர்த்தமா? அவகாசம் இல்லை என்று அர்த்தமா? அதெல்லாம் கிடையாது. உனக்கு கோவில் கட்டக் கூடிய சக்தி இருந்தால் கோவில் கட்டு. உனக்கு அந்த சக்தி இல்லையென்றால் கோவில் கட்டித்தான் தார்மீகன் ஆக வேண்டும் என்பது இல்லை. அந்தக் கட்டியிருக்கிற கோவிலுக்கு தினமும் போய் பகவானை ஒரு ப்ரார்த்தனை பண்ணி நமஸ்காரம் பண்ணி விட்டு வாயேன். அதுவே ஒரு தர்மம் இல்லையா? யாரோ ஒரு மஹான் கோவில் கட்டி வைத்து இருக்கிறார் நீ தினமும் அந்தக் கோவிலுக்குப் போய் ஸ்வாமி சந்நிதியில் சிவனே என்று உட்கார்ந்து கொண்டால் அது ஒரு பெரிய தர்மம் உனக்கு. ஆனால் அது கூட செய்ய முடிவதில்லை நமக்கு. நம்முடைய நேரத்தை ஏதோ வேண்டாத விஷயங்களில்தான் கழிக்கிறோமே தவிர அந்தப் பகவத் ஸ்மரணத்திலேயோ, பகவத் கைங்கர்யத்திலேயோ கழிக்க நாம் தயாரில்லை.

பகவானுடைய நாமத்தை வாயினால் சொல்வது ஒரு பெரிய தர்மம். பகவான் நாமத்துக்கு எவ்வளவு மகிமை உண்டு என்பதை சாஸ்திரத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. பாகவதத்தில் அஜாமிள உபாக்யானம் கேட்டு இருப்பீர்கள் அஜாமிளன் என்பவன் ஒரு ராக்ஷஸன் அவன் செய்யாத தப்பிதமே கிடையாது. சமஸ்தமான அபராதமும் செய்தான் அவன். ஆனால் அவன் தன் பிள்ளைக்கு நாராயணன் என்று பெயர் வைத்தான். அது எதற்காக வைத்தானோ தெரியாது. நாராயணன் என்று வைத்தான் கடைசியில் அவன் ப்ராணன் போகிற சமயத்தில் அவன் பிள்ளையைப் பெயர் சொல்லி அதாவது நாராயணா என்றான். ப்ராணன் போய்விட்டது பகவான் பெயரைச் சொல்ல நினைத்து அவன் சொல்லவில்லை. பிள்ளை பெயரைச் சொன்னான். அவனுக்குப் பகவானுடைய ஸாரூப்யம் கிடைத்து விட்டது என்று பாகவதம் சொல்கிறது. பாகவதமோ, பாரதமோ, இராமாயணமோ இதெல்லாம் நமக்கு ஒரு ஸன்மார்க்கத்தைச் சொல்லக் கூடிய க்ரந்தங்களே தவிர, வெறும் கதை சொல்ல வந்த க்ரந்தங்கள் இல்லை. கதைப் புஸ்தகங்கள் என்று நாம் நினைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. அவை நமக்கு ஒரு நல்வழியைக் காண்பிக்க வந்த புஸ்தகங்களே. அந்த பாகவத சரித்திரத்தில் அஜாமிளன் தனக்கு அவன் அறியாமலே பிள்ளையைக் கூப்பிடுவதற்காக நாராயணா என்ற நான்கு அக்ஷரங்கள் வாயில் வந்து விட்டது. ப்ராணன் போய்விட்டது. அவனுக்கு பகவத் ஸாந்நித்யம் கிடைத்து விட்டது என்கிறபோது பகவானுடைய நாமத்தை, மகிமையைத் தெரிந்து கொண்டு நாமத்தை சொன்னால் எவ்வளவு புண்ணியம் கிடைக்கும். அவன் பகவான் நாமத்தை தெரியாமல் சொல்லி அவ்வளவு நல்லது கிடைத்தபோது பகவான் நாமத்தினுடைய மகிமையைத் தெரிந்து கொண்டு சொன்னால் எவ்வளவு நல்லது நமக்கு. அதனால் பகவான் நாமத்தை சொல்லக் கூடியது என்பது அவ்வளவு பெரிய தர்மம். பகவானுடைய பூஜை செய்வது என்பது எவ்வளவு பெரிய தர்மம் பகவத் கதாகாலக்ஷேபத்துக்குப் போய் உட்காருவது ஒரு பெரிய தர்மம்.

பக்தி அநேகவிதமாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. பகவத் கதை கேட்கக் கூடியது ஒரு பக்தி. பகவான் நாமத்தை உச்சாரணம் செய்வது ஒரு பக்தி. பகவானுக்கு நமஸ்காரம் செய்வது ஒரு பக்தி. பகவானை நினைத்து மனதில் த்யானம் பண்ணிக் கொண்டே இருப்பது ஒருபக்தி. ஆகையினால் இந்த பகவந் நாமஸ்மரணமோ பகவத் கதா ஸ்மரணமோ, பகவத் ஆராதனையோ பகவத் ஸ்மரணமோ இவையெல்லாம் தர்மங்கள்தான். இந்தத் தர்மங்களை நீ ஆசரணம் பண்ணினேயானால் உனக்கு அடுத்த ஜன்மத்திலேயும் இன்னும் உத்ர்க்ருஷ்டமான ஜன்மம் கிடைக்கும். இதைவிட்டுவிட்டு நம்முடைய ஜீவனத்தில் நாம் பிராணிகள் மாதிரி வாழ்க்கை நடத்தினோமானல் அதனால் நமக்கு எந்த விதமான ஒரு ஸ்ரேயஸ் என்பது கிடைக்காது. நம்முடைய உண்மையான நண்பன் தர்மபுத்திரன் என்பதை புரிந்து கொண்டு நம்முடைய வாழ்க்கையில் தர்மத்தை ஆசரணம் பண்ணி ஸ்ரேயஸை அடைய வேண்டும் என்பதுதான் சாஸ்த்ரத்தினுடைய உபதேசம். பகவத்பாத சங்கரரும் நமக்கு அதுதான் உபதேசம் பண்ணினார்.

கேயம் கீதாநாமஸஹஸ்ரம்
த்யேயம் ஸ்ரீபதிரூபமஜஸ்ரம் |
நேயம் ஸஜ்ஜனஸங்கேசித்தம்
தேயம் தினஜனாயச வித்தம் ||

பகவானுடைய நாமத்தை எப்போதும் சொல்லிக் கொண்டுவா. பகவானுடைய ரூபத்தை எப்போதும் மனத்தில் த்யானம் பண்ணிக்கொண்டுவா. உன்னுடைய வாழ்க்கை பவித்ரமாகும். இந்த விஷயத்தை நன்றாக புரிந்து கொண்டு ஜீவனத்தில் யாருக்கும் தொந்தரவு பண்ணமாட்டேன் கூடுமானவரை மற்றவருக்கு உபகாரம் செய்வேன் என்கிற தீர்மானத்தோடு இருந்து கிடைத்த சமயத்தை எல்லாம் பகவானுடைய ஸ்மரணத்திலேயே விநியோகம் செய்து வாழ்க்கையை நடத்தினால் ரொம்ப புண்யசாலியான மனிதன் ஆகிவிடுவான். அவன் க்ஷேமத்தை அடைவான். இந்த ஜன்மத்தில் மட்டும் இல்லை அடுத்த ஜன்மத்திலேயும் அவன் க்ஷேமத்தை அடைவான். எல்லாருக்கும் பரிபூர்ண ஆசீர்வாதத்தைத் தெரிவித்து இந்த பாஷணத்தை இங்கு முடிக்கிறேன்

ஆதி சங்கரர் சொன்ன நான்கு விஷயங்கள்

ஆதி சங்கரர் சொன்ன நான்கு விஷயங்கள்

ஆதிசங்கரர் பாரத பூமியில் அவதாரம் செய்யவில்லை என்றால் ஸநாதன தர்மம் மிக க்ஷீணமாகப் போயிருக்கும். இன்றைய தினம் நாம் எல்லோரும் இவ்வாறு ஸத்விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொள்வதற்கு வாய்ப்பே வராமலிருந்திருக்கும். எதனாலே? ஆதிசங்கரரின் அவதாரத்திற்கு முன்பு இந்த தேசத்தின் பரிஸ்திதி சூழ்நிலை மிகவும் விபரீதமாக இருந்தது. அதாவது ஸநாதன தர்மத்திலும் தர்மத்திற்கு மிகவும் ப்ரமாணமாக இருக்கக் கூடிய வேதங்கள் விஷயத்திலும் ஜனங்களுக்கு விஸ்வாசம் இழந்து விட்டது. எல்லோரும் தங்களுக்கு பிடித்ததை தர்மம் என்று நினைத்து வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவனும் புதிது-புதிதாக ஒன்றை இதுதான் சித்தாந்தம் என்று ப்ரசாரம் செய்து கொண்டு இருந்தான். அப்பேர்ப்பட்ட ஸந்நிவேசத்தில் ஆதிசங்கரர் அவதரித்தார். அவர் முக்யமாக ஸநாதன தர்மத்தின் பெருமையை ஜனங்களுக்கு போதித்தார். தர்மம் என்றால் என்ன என்கிற விஷயத்தைத் தெளிவாக ஜனங்களுக்கு சொல்லித் தந்தார். வேதங்களின் பெருமை எவ்வளவு என்பதைச் சொன்னார். இந்த வாழ்க்கை எப்படி சார்த்தகமாகும் என்கிற விஷயத்தை சொன்னார். ஸன்மார்கத்தை காட்டினார். அப்பேர்ப்பட்ட மஹா கார்யத்தை உலக சரித்திரத்திலேயே ஆதிசங்கரர் ஒருவர்தான் செய்தார். அதனாலேதான் அவதாரமாகி 1200 ஆண்டுகள் ஆனாலும் கூட ஆதிசங்கரருடைய பெயர் முழு உலகத்திலேயே ஒரு அசாதாரண-அபாரமான தபஸ்வி என்று ப்ரசாரத்தில் இருக்கிறது. ஆதிசங்கரர் நித்ய ஜீவனத்தில் அனுசரிக்கவேண்டியவை என்ன என்கிற ப்ரச்னைக்கு பதிலை மிக அழகாகச் சொன்னார்.

உலகத்தில் அநேகம் பேருக்கு ஒரு ப்ரமை உண்டு “ஆதிசங்கரர் ஏதோ சில பண்டிதர்களுக்குத் தெரியும்படியாகத்தான் புஸ்தகங்கள் எழுதி இருக்கிறார். ரொம்பப் பெரிய வேதாந்த சர்ச்சை, நமக்கு யாருக்கும் புரியாத விஷயம். சாதாரண மனிதர்கள் அவருடைய த்ருஷ்டியிலே இல்லை. சாதாரண மனிதர்களுக்காக அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை” என்ற ப்ரமை.

ஆதிசங்கரருடைய த்ருஷ்டி ரொம்ப விசாலமானது. உலகத்தில் பிறந்த ஒவ்வொருவனுக்கும் நன்மை உண்டாக வேண்டும், ஸ்ரேயஸை அடையவேண்டும் என்பது தான் அவருடைய விருப்பம். அதனால் அவர் பாஷ்யங்களை எழுதியதோடு நிற்கவில்லை. மிக எளிமையான ஸ்தோத்ரங்களையும், மிக சுலபமாகப் புரியும்படியான உபதேசங்களையும் எழுதி வைத்தார். நான் அநேக இடங்களில் ஆதி சங்கரரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது ஒரு விஷயம் சொல்வேன். பெரிய வகுப்புக்குப் பாடம் சொல்கிற ஆசிரியரிடம் சிறிய வகுப்புக்கு பாடம் சொல்லச் சொன்னால் முடியாது என்பார். ஆதி சங்கரர் அப்படி இல்லை அவர் வி.கி வகுப்புக்கும் பாடம் சொல்வார். 1ம் வகுப்புக்கும் சொல்லுவார். அப்பேர்ப்பட்ட கருணை ஆதிசங்கரருக்கு உண்டு. அதனால் பெரிய பெரிய பாஷ்ய நூல்களை எழுதியதோடு மிக தெளிவான ப்ரகரணநூல்களையும் எழுதி ஜனங்களுக்கு மஹோபகாரம் செய்தார். நாம் கேட்டுக் கொண்ட கேள்வி என்ன? சாதாரண மனிதனுக்கு ஆதிசங்கரருடைய உபதேசம் என்ன? அதற்கு அவர் சொன்னார் “நான்கு விஷயங்களை சொல்கிறேன் அப்பா! இதை ஒவ்வொருவனும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படியே வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும்”. என்ன நான்கு விஷயங்கள்? “நமக்கு எவ்வளவோ சமயம் கிடைக்கிறது அல்லவா? அந்த சமயத்தை நாம் வீணாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறோம். யாரும் எந்த வேலையிலும் 24 மணி நேரமும் வேலை செய்கிறான் என்று சொல்ல முடியாது. வேலை இல்லாத சில நேரமும் கிடைக்கும் அந்த நேரத்தில் அவர்கள் என்ன பண்ணுகிறார்கள்? பலர் அதை வ்யர்த்தமாகத்தான் (வீணாக) கழித்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். வ்யர்த்தமாக போக்கிக் கொண்டு இருப்பார்கள் என்பதற்கு என்ன அர்த்தம்? வேண்டாத கதை புஸ்தகங்கள் படிக்கவோ அல்லது சினிமாவுக்குப் போகவோ டி.வி. பார்க்கவோ அல்லது அநாவஸ்யமான விஷயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டு இருக்கவோ செய்வார்கள். அதே சமயத்தை ஒரு பவித்ரமான க்ரந்தத்தைப் படித்து நம்முடைய ஆத்மோத்தாரத்திற்கு வேண்டிய மார்க்கத்தைத் தெரிந்து கொள்வோம் என்கிற ஆவல் இருந்தால் அதற்காக அந்த சமயத்தை வினியோகம் செய்தால் எவ்வளவு நல்லது! அதைப்படிக்கவேண்டும், உடனே ப்ரச்னை வரும். நம் எல்லோருக்கும் ('ஹிந்து') மிக கௌரவத்துக்கும் மிக ஆதரவுக்கும் பாத்திரமான பவித்ரமான க்ரந்தம் பகவத் கீதை. அப்பேர்ப்பட்ட பகவத் கீதையை உனக்கு சமயம் கிடைத்த பொழுதெல்லாம் படித்தாயானால் உனக்கு எவ்வளவு ஸ்ரேயஸ்! கீதையில் பகவான் க்ருஷ்ண பரமாத்மா எவ்வளவோ உபதேசங்களைச் சொல்லி இருக்கிறார். உபநிஷத்துக்களில் சொல்லப்பட்ட விஷயங்கள் அவ்வளவையும் சுருக்கமாக பகவான் க்ருஷ்ண பரமாத்மா சொல்லி இருக்கிறார்.

அதுதான் பகவத் கீதையின் பெருமை. உபநிஷத்துகளெல்லாம் பார்த்துப் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய சக்தி நமக்கு இல்லை. ஆனால் அதுவே பகவத் கீதையைப் பார்த்தால், படித்தால் நாம் மிக அழகாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். சாஸ்திரத்தின் ரகஸ்யம் என்ன? மனிதனுடைய

வாழ்க்கைக்கு லக்ஷ்யம் என்ன? நாம் இருக்க வேண்டியது எப்படி? ஆத்மா என்றால் என்ன? இந்த கேள்விகளுக்கு நாம் பகவத் கீதையில் அழகான ஜவாபுக்களைப் பார்க்க முடியும். ஆகையினாலேயே ஆதி சங்கரர் சொன்னார் “உனக்கு சமயம் கிடைத்த பொழுதெல்லாம் பகவத் கீதை மாதிரி பவித்ரமான க்ரந்தங்களை படித்து அந்த சமயத்தை போக்க வேண்டும்.”

மனிதனுடைய ஜீவிதத்தில் மிக அமூல்யமான பொருள் சமயம் ஒன்றுதான். வேறு எந்தப் பொருளும் காணாமல் போனால் அல்லது தொலைந்து போனாலும் அதைத் திரும்ப அடைய முடியும். நம்முடைய எவ்வளவு அமூல்யமான நகையானாலும், பணமானாலும், சொத்தானாலும், எதுவானாலும் காணாமல் போய்விட்டது, அல்லது தொலைந்து போய்விட்டது என்றால் அதை ரொம்ப முயற்சி பண்ணினால் சம்பாதிக்க முடியும். ஆனால் சமயம் என்பதை மட்டும் சம்பாதிக்க முடியுமா? ஒருவனுக்கு பகவான் நூறுவருஷம் ஆயுள் கொடுத்திருந்தாலும் அவனுடைய ஆயுளில் ஒருநாள் போய்விட்டது என்று சொன்னால் இனி எவ்வளவு தான் முயற்சி செய்தாலும் அந்த ஒரு நாளை சம்பாதிக்க முடியுமா? இனி அவனுடைய ஆயுளில் 99 வருஷம் 11 மாசம் 29 நாட்கள் தான். அந்த 30 வது நாள் போய்விட்டது. அப்படி நம்முடைய ஜீவனத்தில் சமயம் என்பது அமூல்யமானது, துர்லபமானது. அந்த சமயத்தை வீணாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறோமே! இது நமக்கு நியாயமா?

மனிதன் ரொம்ப விவேகி. “எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக் கூடாது? நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும்”? இந்த மாதிரி விஷயங்களை ரொம்ப யோசித்துத் தீர்மானம் செய்யக் கூடிய சக்தி உள்ளவன் மனிதன். அதனால் தான் அவனை 'விவேகி' என்று சொல்வோம். விவேகியான நீ உன்னுடைய சமயத்தை வ்யர்த்தமான விஷயங்களில் போக்கினால் அது நியாயமல்ல. பின்பு என்ன செய்ய வேண்டும் என்றால் அந்த பகவத் கீதை முதலான பவித்ரமான க்ரந்தங்களைப் படிப்பதில் உன் சமயத்தைக் கழிக்க வேண்டும். அதேபோல் பகவானுடைய பவித்ரமான நாமத்தை ஜபிப்பதில் உன் சமயத்தைப் போக்க வேண்டும். பகவானுடைய நாமத்தை சொல்லவேண்டும் என்று சொன்னால் அதற்கு நாம் அதிகமான கஷ்டப் பட வேண்டியது இல்லை. பணம் செலவும் ஒன்று இல்லை. ரொம்ப ஸ்ரமப்படவேண்டும் என்றும் இல்லை. உட்கார்ந்த இடத்திலேயே பகவானுடைய நாமத்தை சொல்லலாம்.

முன்னோர்கள் சொல்லி இருக்கிறார்கள்

(நமஸ்சிவாய மந்த்ரோயம்
வாகேஷா வச வர்த்தினி
அஹோ மோஹஸ்ய மாகாத்ம்யம்
நவர ஸந்தேன பஸ்யதி)

“நமஸ்சிவாய” என்கிற ஐந்து அக்ஷரங்களை உச்சாரணம் செய்வதற்கு ஒரு ஸ்ரமும் கிடையாது. இதில் ஒன்றும் கடினமான அக்ஷரம் ஒன்றும் இல்லை. இதைச் சொன்னால் பெரிய புண்ணியம் கிடைக்கும். நம்முடைய ஜன்மம் சார்த்தகமாகும். ஆனால் மனிதர்களுடைய ஒரு தௌர்பாக்யம் என்னவென்றால் எவ்வளவோ பேச்சுக்களை பேசிக் கொண்டு இருப்போமே தவிர இந்த பகவன் நாமத்தைச் சொல்வதற்கு மட்டும் மனது வராது. இதற்கு மகா மோகம் என்று சொல்ல வேண்டுமே தவிர வேறு என்ன சொல்ல முடியும்? இந்த நாமம் சொல்ல ஒரு கஷ்டமும் இல்லை. நமக்குச் சொல்வதற்கு முடியாது. நமக்கு வாயிலே நுழையாது என்பதும் இல்லை. நமக்கு சமயம் கிடைக்காது என்பதும் இல்லை. இப்படி இருந்தும் நாம் இதை சொல்ல மாட்டோம் என்றால் “அஹோ மோஹஸ்ய மாஹாத்ம்யம்” எவ்வளவு மோகத்திலே மனிதன் இருக்கிறான். தனக்கு இவ்வளவு சௌகர்யம் இருந்தும் கூட இதை உபயோகம் செய்துகொள்ள மாட்டேன் என்கிறானே? அதுதான் ஆதிசங்கரர் ஒரு இடத்தில் சொன்னார் “ஐயா! உன்னைப் பார்த்தால் ரொம்பப் பாவமாகப் போய் விடுகிறது. நீ என்னவெல்லாமோ பண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறாய் உனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதை மட்டும் யோசிக்க மாட்டேன் என்கிறாயே! இது எங்கேயாவது உண்டா?” அவர் சொல்கிறார்

“இத ஹ் கோன் வஸ்தி: மோஹாத்மா யஸ்தி ஸர்வார்த்தே ப்ரமாத்யதி”

நல்ல விஷயத்தையே மறக்கக்கூடிய அவிவேகி யாராவது இருப்பார்களா? எல்லாம் பேசிக் கொண்டு இருக்கிறாய். உனக்கு இந்த சரீரத்திலேயிருந்து ப்ராணன் போனதற்கும் பிறகு உன் விஷயம் என்ன ஆகப் போகிறது என்பதை யோசனை பண்ணவே மாட்டேன் என்கிறாயே? உனக்கு ஒரே சரீரம் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறாயா? எத்தனையோ ஆகிவிட்டது. இனி எத்தனையோ வரப் போகிறது. 

பகவான் சொன்னார் -

(பஹுனி மே வ்யதீதாந ஜன்மானி தவ சார்ஜூந
தான்யஹம் வேத ஸர்வாணிந த்வம் வேத்த பரந்தப)
சர்வான் தத்வம் வேததான்யஹம்)

“இங்கு பார் உனக்கு எத்தனையோ ஜன்மங்கள் ஆகிவிட்டது. உனக்கு அது ஒன்றும் தெரியாது” என்றார் பகவான். அதேபோல் நாம் இந்த சரீரத்தை விட்ட பிறகு என்ன ஆகப் போகிறது? அங்கேயும் நாம் சௌக்யமாக இருக்கவேண்டுமானால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

இந்தக் கேள்வியை யாருமே கேட்டுக் கொள்வது இல்லையே? இதைத் தவிர மீதி விஷயங்களைப் ப்ற்றியே பேசிக் கொண்டு இருக்கிறார்களே! இது ரொம்ப ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது என்கிறார் பகவத் பாதர் ஆதி சங்கரர்.

நாம் இந்த சரீரத்தை விட்டபிறகு இன்னொரு சரீரத்தில் ப்ரவேசிக்கப் போகிறோம். அங்கேயும் சுகம்தான் வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறோம். அங்கே நமக்கு கிடைக்க வேண்டிய சுகம் நாம் இந்த ஜன்மத்திலே ஏதாவது தர்மத்தை செய்திருந்தால் தான் கிடைக்கும். அது இல்லாமல் தர்மம் என்கிற வார்த்தையைப் பற்றியே பேசாமல் பகவான் என்கிற நாமத்தைப் ப்ற்றியே பேசாமல் ஏதோ நாமும் வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று சொன்னால் அதனால் நமக்கு ஒன்றும் ஆகாது. பரலோகத்தில் சகாயம் செய்யக் கூடியது இந்த தர்மம் என்கிற ஒன்று தான்.

(ம்ருதம் சரீரம் உத்ஸ்ருஜ்ய காஷ்ட லோஷ்ட ஸமங்க்ஷிதௌ
விமுகா பாந்தவா யாந்தி தர்மஸ்த மனுகச்சதி)

இந்த சரீரத்திலேயிருந்து ப்ராணன் போய்விட்டது என்று சொன்னால் நீங்கள் யாரையெல்லாமோ பந்துக்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு அவர்களுக்கு என்ன வெல்லாமோ கொடுத்து வைத்திருக்கிறீர்களே அவர்கள் எல்லோரும் இந்த சரீரத்திலேயிருந்து ப்ராணன் போன பிறகு ஒரு மணி நேரம் கூட அந்த வீட்டில் இந்த சரீரத்தை வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். உடனே பூமிக்கோ, அக்னிக்கோ சமர்ப்பணம் பண்ணி விட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்து விடுவார்கள். பின்பு உன் கதியை யார் பார்க்கப் போகிறார்கள். என்று சொன்னால் “தர்மஸ்தமனுகச்சதீ”. “நீ“ போன பிறகு கூட உன்னுடன் வரக் கூடியது “நீ” இன்றைக்கு செய்கிற தர்மம் தான். இதை மட்டும் என்றைக்கும் ஞாபகம் வைத்துக் கொள். இதை மறக்காதே என்று சாஸ்த்ரங்கள் ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்கின்றன. ஆதி சங்கர பகவத் பாதரும் அந்த சந்தேசத்தை நமக்கு சொன்னார்.

ஆகையினாலே உனக்குக் கிடைக்கக் கூடிய சமயத்தை நீ சார்த்தகம் ஆக்க வேண்டியிருந்தால் பகவானுடைய நாமத்தை சொல்வதோ, பகவத் கீதை படிப்பதோ முதலான காரியங்களைச் செய். பகவானுடைய நாமத்துக்கு அவ்வளவு மகிமை இருக்கிறதோ? என்று கேட்டால் இருக்கிறது.

பாகவதத்தில் ஒருகதை, அஜாமிளன் என்று ஒரு பெரிய ராக்ஷஸன் இருந்தான். அவன் செய்யாத பாவம் கிடையாது. எல்லாப் பாவங்களையும் செய்து இருக்கிறான். ஆனால் அவன் என்ன பண்ணினான் என்றால் அவனுடைய பையனுக்கு 'நாராயணா' என்று பெயர்வைத்து விட்டான். அவன் கடைசியிலே சாகும்போது பகவானைக் கூப்பிட வேண்டும் என்று அவனுக்கு எண்ணம் இல்லை. மகாபாபி அல்லவா? ஆனால் தன் பிள்ளை மீது அதிகமான பாசம். அதனால்தன் பிள்ளையைக் கடைசியிலே பேர் சொல்லி கூப்பிட்டு விட்டு ப்ராணனை விட்டு விட்டான் “நாராயணா” என்றான். ப்ராணன் போய் விட்டது. இதை பகவானைக் கூப்பிடணும் என்பதற்காக அல்ல. தன்னுடைய பிள்ளையைக் கூப்பிடவேண்டும் என்பதற்காக. “நாராயணா” என்கிற நான்கு அக்ஷரங்களைச் சொல்லி ப்ராணனை விட்ட உடனே அவனுக்கு பகவானுடைய சாந்நித்யம் கிடைத்து விட்டது. இது பாகவதத்தில் ஸ்பஷ்டமாக இருக்கிறது. நான் இதை நம்ப மாட்டேன் என்று சிலர் சொல்வார்கள். அவர்கள் எதை நம்புவார்கள் என்று முதலில் தெரிய வேண்டும். நம்பிக்கை என்கிற ஒன்று இல்லையென்றால் இந்த வாழ்க்கையை நடத்தவே முடியாது. அநேகம் பேர் சொல்வார்கள் நான் என் கண்ணால் பார்த்ததைத்தான் நம்புவேன். நான் என் கண்ணால் பார்க்க வில்லையென்றால் நம்ப மாட்டேன். அவர்களிடம் நான் ஒரு கேள்வி கேட்டேன்- “உனக்கு அப்பா இருந்தாரா?” “இருந்தார்” “தாத்தா இருந்தாரா?” “இருந்தார்”. அது

எப்படி தாத்தா இருந்தார் என்று சொல்வாய், உன் தாத்தாவை நீ பார்த்தாயா? நான் பார்க்கவில்லை. எங்க அப்பா சொன்னார். ஓய்! உனது அப்பா சொன்னார் என்பதால் மட்டும் தாத்தா இருந்தார் என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறாயே? சாஸ்த்ரம் சொல்கிறது என்பதை மட்டும் பகவான் விஷயத்தையும் ஒத்துக்கொள்ளமுடியாது என்கிறாயே? யாரை ஏமாற்றுவதற்கு இந்தக் கேள்வி கேட்கிறாய் அப்பா! உன்னைத்தான் நீ ஏமாற்றிக் கொள்கிறாயே தவிர இன்னொருவனை ஏமாற்ற முடியாது. நம்பிக்கை என்பது இல்லாமல் இந்த வாழ்க்கையை நடத்தவே முடியாது.

அப்படி இருக்கும்போது நான் ராமாயணத்தை நம்ப மாட்டேன், எதையும் நம்ப மாட்டேன் என்று நாஸ்திகன் மாதிரி வாழ்க்கையை நடத்துகிறேன் என்றால் அதுவும் ஒரு வாழ்க்கையா? எத்தனையோ ப்ராணிகள் தெருவில் போய்க் கொண்டு இருக்கின்றன. அதுவும் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டு இருக்கிறது. ஒரு காகம் எத்தனையோ நாட்கள் ஜீவிக்கிறது. அது உன்னை விட ஒன்றும் குறைந்துவிடவில்லை. தன்னுடைய ஆஹாரத்தைத் தானே சம்பாதிக்கிறது. தன்னுடைய குஞ்சுகளுக்கும் கொடுக்கிறது. அதனாலே அப்பேர்ப்பட்ட வாழ்க்கை நம் வாழ்க்கை ஆகக் கூடாது. நம்முடைய ஒரு ஆஸ்திக பரம்பரை எத்தனையோ நீண்ட காலமாகத் தொடர்ந்து வருகிறது நாம் ஒரு பவித்ரமான பரம்பரையைச் சேர்ந்து இருக்கிறவர்கள். இந்த பரம்பரைக்கும், இந்த தர்மத்திற்கும் அனுசாரமாகத்தான் நம்முடைய வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும். நாம் நினைக்கிறோம், நம் முன்னோர்களுக்கு புத்தியில்லை. நான் ரொம்ப புத்திசாலி, நான் புதிது புதிதாக கண்டுபிடிக்கிறேன். நம்முடைய முன்னோர்களுக்கு புத்தியில்லை என்கிற அளவுக்கு நமக்கு புத்தி வந்துவிட்டது என்று நாம் நினைக்கிறோமே அது பெரிய அவிவேகம் அல்லவா?

நம்முடைய முன்னோர்கள் எழுதிய க்ரந்தங்களைப் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய சக்தி கூட நமக்கு இல்லை. நம் முன்னோர்கள் புத்தியில்லாமலா, விவேசனா சக்தி இல்லாமலா சும்மா குருட்டுத்தனமாக தர்மத்தை அனுஷ்டித்தார்கள்? பகவானை வழி பட்டார்கள்? அவர்கள் ரொம்பவும் யோசனை செய்து ரொம்ப விவேகிகளாக இருந்து தான் தர்மத்தை அனுஷ்டித்தார்கள்.

ஆகையினாலே இந்த ஆஸ்திக்யத்தைப் பற்றி பேசுகிறபோது தர்மத்தைப் பற்றி பேசுகிற போது நாஸ்திக த்ருஷ்டி (பார்வை) நமக்கு வரக் கூடாது. அதுதான் என்னுடைய மனதில் இருக்கக் கூடிய அபிப்பிராயம். நம்முடைய பரம்பரைக்கு, நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்திற்க்கு விருத்தமான பாவங்கள் நம் மனதில் வரக் கூடாது. பாகவதத்திலே வந்த அஜாமிளன் உபாக்யானம் சொல்கிறபோது நான் அதை நம்பமாட்டேன் என்பது சரியல்ல. பகவானுடைய நாமத்துக்கு அவ்வளவு மகிமை இருக்கிறது. அந்த மகிமையை அறியாமல் அந்த நாமத்தை சொன்ன மாத்ரத்திலேயே அவ்வளவு சாந்நித்யம் கிடைத்து விடும் போது இனி அந்த நாமத்தின் மகிமையைத் தெரிந்து கொண்டு நாம் அந்த நாமத்தை உச்சரித்தால் நமக்கு எவ்வளவு புண்ணியம் வரும்! விவேகிகளல்லவா நாம்?

அதனால் பகவன் நாமத்திற்க்கு மிகவும் மகிமை இருக்கிறது. அந்த நாமத்தை உச்சரிக்கிறது கஷ்டம் இல்லை. உச்சரிப்பதற்கு வேண்டிய சக்தி நமக்கு இருக்கிறது, அதற்கு வேண்டிய சமயமும் கிடைக்கிறது என்கிறபோது அந்த சமயத்தை வீணாக்கிக் கொள்ளாதீர்கள் என்று பகவத் பாதாள் சொன்னார். அதே போல் நாம் எத்தனையோ சமயங்களில் நமக்கு வேண்டாத விஷயங்களையே யோசனை செய்வோம் நமக்கு சம்பந்தமே இல்லாதவர்களைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டு இருப்போம். அதனால் மனதில் என்ன ஆகிறது? ஒரு விக்ஷேபம் வரும் விக்ஷேபம் என்று ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் சொல்வார்கள் இந்தக் காலத்து பாஷையிலே ஞிவீstuக்ஷீதீணீஸீநீமீ என்று சொல்வார்கள். அந்த அனாவஸ்யமான ஒரு விக்ஷேபம் மனதுக்கு ஏற்படுகிறது. நமக்கு நிம்மதி கெடுகிறது. அதே சமய்த்தில் ஈஸ்வரனைப் பற்றியே சிந்தித்தால், பகவானைப் பற்றியே மனத்தில் திரும்பத்திரும்ப த்யானித்தால் எவ்வளவு ஆனந்தம் உண்டாகும்? பகவானுக்கு வாஸ்தவமாக ரூபம் என்பது ஒன்றும் இல்லாவிட்டாலும் பக்த ஜனங்களை அனுக்ரஹிப்பதற்காக அநேக விதமான ரூபங்களை பகவான் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறான். பகவான் கீதையிலேயே சொல்லி இருக்கிறான் -

(அஜோபி ஸந்நவ்ய யாத்மா பூதானாம் ஈச்வரோஸபிஸந்
ப்ரக்ருதிம்(ஸ்)வாமதிஷ்டாய ஸம்பவாம்யாத்ம மாயயா)

எனக்கு எந்தவிதமான உற்பத்தி வினாசங்கள் (அழிவு) கிடையாது. நான் என்றும் ஒரே மாதிரி இருக்கக் கூடியவன்தான். ஆனால் அநேக சமயங்களில் அநேக உருவங்களை எடுத்துக் கொள்வேன். பக்த ஜனங்களுக்கு அவர்களுடைய சௌகர்யத்திற்காக என்று சொன்னார். அந்த மாதிரி உருவங்கள்தான் ஸ்ரீராமச்சந்திரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஸ்ரீந்ருஸிம்மர், ஈஸ்வரன், தேவி, கணபதி, முருகன் முதலானவை.

ஒரு நான்கைந்து நாட்கள் முன்பு ஒருவர் என்னிடம் வந்தார். அவர் கேட்டார் “ஸ்வாமீஜீ, நம்முடைய மதத்தில் அநேக கடவுள்கள் அல்லவா? அதில் எந்தக் கடவுளை நாம் உபாஸனை அதில் பண்ணவேண்டும். எனக்கு தீர்மானம் செய்யவே முடிவதில்லை. தயவு செய்து தாங்கள் சொல்லுங்கள்”. என்று சொன்னார். நான் சொன்னேன், “அநேக கடவுள்கள் என்பது வாஸதவம் அல்ல. இருக்கிறது ஒரே கடவுள், அவனுக்கு அநேக ரூபங்கள், நீ ஒரு ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டால் (உனக்கு) அவனுக்கு மனத்திற்கு இஷ்டமாகும் என்று நினைக்கிறாய்? வாஸ்தவமாக அநேக கடவுள்கள் என்று நினைப்பதால் தான் உனக்கு அந்த சம்சயம். இருக்கிறது கடவுள் ஒருவர்தான் எந்த ரூபத்தை நீ உபாஸனை செய்தாலும் அதிலே ஒன்றும் ஆக்ஷேபணை இல்லை. ஒரு திதிப்பு சாப்பிடவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. சர்க்கரையைப் போட்டு அநேக விதமான பக்ஷணங்கள் செய்து வைத்து இருக்கிறார்கள். எல்லாம் சர்க்கரையினால் தான் பண்ணி இருக்கிறார்கள். இதில் எந்த பக்ஷணத்தைச் சாப்பிடவேண்டும் என்று ஒரு பெரிய ப்ரச்னையாக இருக்கிறது. என்று சொன்னால் அவனுக்கு நாம் என்ன சொல்ல வேண்டும்! எல்லாம் ஒரே சர்க்கரையினால் செய்த பக்ஷணங்கள் ஆனதினால், நீ எந்த பக்ஷணத்தைச் சாப்பிட்டாலும் சர்க்கரையினுடைய திதிப்பு உனக்கு கிடைக்கும். அதில் உனக்கு எந்த விதமான ப்ரச்னைக்கும் அவகாசம் இல்லை. நான் இதைச் சொன்ன உடனே அவருக்கு மிகவும் மனதிற்கும் த்ருப்தியாகி விட்டது. எனக்கு ரொம்ப நாளாக இந்த ப்ரச்னைக்கு ஜவாபே கிடைக்காமல் திண்டாடிக் கொண்டு இருந்தேன். நீங்கள் கொடுத்த உதாரணத்தை அனுசரித்து பார்த்தால் மிக அழகாக இருக்கிறது. என்னுடைய ப்ரச்னைக்கு சமாதானம் கிடைத்தது” என்று சொன்னார். ஆகையால் பகவான் ஒருவரே. அவருடைய ரூபங்கள் பல ராம, ராமா, என்று சொல், சிவ, சிவா, என்று சொல் முருகா, முருகா என்று சொல், கணேசா, கணேசா என்று சொல்.

(ஸர்வ தேவ நமஸ்கார: கேசவம் ப்ரதி கச்சதி)

எந்த தெய்வத்தை நமஸ்கரித்தாலும் கேசவனையே அடைகிறது” பகவானுடைய நாமத்தை தான் சொல்ல வேண்டும். வேறு வ்யர்த்தமான பேச்சுக்கள் பேச வேண்டாம் என்கிறது தான் முக்யமான அபிப்ராயம். அதே போல் மனதில் பகவானைப் பற்றித்தான் சிந்திக்க வேண்டும் வேறு எதையும் சிந்திக்கக் கூடாது.

நான் ஆரம்பத்தில் சொன்னேன் ஆதிசங்கரர் சாதாரண மனிதனுக்கு நான்கு விஷயங்களைச் சொன்னார் என்று.

1. முதலில் சொன்னது: பகவானுடைய நாமத்தை ஜபி.
பகவத் கீதையைப் படி,

2. பகவானுடைய விஷயத்தையே மனதில் சிந்தனை செய், வேறு எந்த விஷயத்தையும் சிந்திக்காதே. இதே 2வது விஷயம்.

3. மூன்றாவது விஷயம்: நீ சகவாசம் செய்வதாயிருந்தால் நல்ல மனிதர்கள் சகவாசத்தில் இரு. யார் நல்ல மனிதர்கள், பார்த்தால் எல்லோரும் நல்ல மனிதர்களாகத்தான் தோன்றுகிறது. பின்பு அவரகளுடன் கொஞ்ச நாட்கள். சகவாசம் பண்ணியதற்குப் பின்பு தான் அவர்களுடைய நிறம் குணம் தெரிந்து விடுகிறது. முதலில் தெரியவே இல்லை என்று சொல்லலாம் அதற்கு சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லி இருக்கிறது. நல்லவர்கள் என்றால் எப்படி இருப்பார்கள் என்று கேட்டால் - @tமீ sஜிஜீuங;ணீ> ஜீக்ஷீணீஷ்ஸி .....sஸ்ணீஸிஷ்ணீஸிஸீ! ஜீவீக்ஷீஜிஹ்யிஹ் (ஏதே ஸத் புருஷா பரார்ந்த திடளா: ஸ்வார்த்தானன் பரித்யஜ்ய).

அதாவது முக்யமாக இன்னொருவனுக்கு உபகாரம் செய்யவேண்டும் என்கிற பாவம் உள்ளவர்கள். நல்லவர்கள். ஆனால் அதிலேயும் அநேக வித்யாஸங்கள் உண்டு, இன்னொருவனுக்கு உபகாரம் செய்யவேண்டும். நாம் இன்று அவனுக்கு ஒரு உபகாரம் செய்தால் திரும்ப அவனிடமிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும் என்று யோசனை செய்வார்கள். அவர்களை ஸத் புருஷர்கள் என்று நாம் சொல்லவில்லை. திரும்ப அவனிடமிருந்து என்ன கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்காமல் அவனுக்கு உபகாரம் செய்யவேண்டியது என் கடமை. என்று நான் செய்கிறேன் என்று யார்சொல்வார்களோ அவர்கள் ஸத்புருஷர்கள். அந்த விஷயத்தில் ராமாயணத்தில் ஒரு ஸந்நிவேசத்தை நாம் ஞாபகப் பசத்திக் கொள்ள வேண்டும். ராமாயணத்தில் பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரருடைய மனைவி சீதா தேவியை ராவணன் என்கிற ராஷஸன் அபகரித்துக் கொண்டு போனான். அந்த சமயத்தில் ஸ்ரீராமசந்த்ரருக்கு உபகாரம் செய்தது ஹனுமார். சீதை எங்கு இருக்கிறாள் என்று தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டு இருந்த சமயத்தில் அவ்வளவு பெரிய ஸமுத்ரத்தைத் தாண்டி சீதை எங்கு இருக்கிறாள் என்று கண்டு பிடித்து அவளோடு, பேசி ராவணனுக்கு புத்திமதி சொல்லி கீதையிடமிருந்து ஒரு அடையாளத்தையும் கொண்டுவந்து

ராமருக்கு கொடுத்து மஹோபகாரம் செய்தவர் ஹனுமார். அந்த ஹனுமாருக்கு ராமர் ஒரு வார்த்தை சொன்னார்.

(மய்யேவ ஜீர்ணதாம் யாதுர் யத் வையோபக்ருதம்வரே
நப்ரத்யுப காரார்த்தி: விபத்தி நபிகாங்க்ஷதி)

என்று ராமர் சொன்னார். இங்கு பாரப்பா, நீ எனக்கு செய்த உபகாரத்தை நீ மறந்துவிடு. இப்படிக் கேட்டால் எல்லோருக்கும் ஆச்சர்யமாகும். என்ன ஓய்! இவ்வளவு பெரிய உபகார்தை என்னிடம் வாங்கிக் கொண்டு அதை நான் மறந்துவிடவேண்டும் என்று சொல்கிறாரே. ஆனால் ராமர் ஒரு காரணத்தைச் சொன்னார். “நீதிரும்ப ஒரு உபகாரம் என்னிடமிருந்து எதிர் பார்க்காதே.” “ஏன் திரும்ப உன்னிடமிருந்து ஒரு உபகாரம் எதிர் பார்க்கக் கூடாதா? இது என்ன அந்யாயம்? என்ன ஸ்வார்த்தம்,” என்று கேட்கலாம். காரணம் சொல்கிறார் அவர். ஒரு மனுஷ்யனுக்கு இன்னொரு மனுஷியனுடைய உபகாரம் எப்பொழுது தேவைப்படும்? நாம் ஏதாவது ஒரு கஷ்டத்தில் இருந்தால் தான் இன்னொருவனுடைய உதவி தேவைப்படும். கஷ்டத்தில் இல்லை என்று சொன்னால் இன்னொருத்தனுடைய உதவி தேவை இல்லை. நான் இன்று கஷ்டத்தில் இருக்கிறேன் எனக்கு நீ உதவி பண்ணினாய் சரியாகி விட்டது. திரும்ப நாளை என்னிடம் இருந்து ஒரு உதவியை எதிர்பார்க்கிறாய் என்று சொன்னால் உனக்கும் ஒரு கஷ்டம் வந்தால் தானே நான் உனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். உனக்கு ஒரு கஷ்டம் வரட்டும் என்பதையும் எதிர்பார்க்கிறாய் என்று அரத்தம். இதை எதற்காகப்பா எதிர் பார்க்கிறாய்? நீ சௌக்யமாக சரியாக நன்றாக இருக்க வேண்டியவன் எனக்கு ஒரு கஷ்டம் வரட்டும். அப்போது எனக்கு அவர் உதவி செய்யட்டும் என்று எதற்கு விரும்புகிறாய்?”

(நர ப்ரத்யுபகாரார்த்தி விபதி நபிகாங்க்ஷதி)

அதனால் நீ ப்ரத்யுபகாரத்தை எதிர்பார்க்காதே என்று ராமர் ஹனுமாரிடம் சொன்னாராம். ரொம்பவும் தத்வார்த்தம் இருக்கிற ஸ்லோகம். ஸத்புருஷன் யார் என்கிற கேள்வியைக் கேட்டுக் கொண்டோம் எவன் இன்னொருவருடைய கஷ்டத்தைப் பார்த்து அவருக்கு உபகாரம் செய்வானோ மற்றும் அவனிடமிருந்து திரும்ப உபகாரத்தை அபேக்ஷிக்க மாட்டானோ அவன் ஸத்புருஷன்.அதேபோல் எவன் பகவான் விஷயத்தில் அவ்யாஜமான (காரணமில்லாத) பக்தியை வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறானோ அவன் ஸத்புருஷன்.

“அவ்யாஜமான” என்று ஒரு ஸம்ஸ்க்கு தபத்தைப் போட்டோம். அது அநேகம் பேருக்கு புரியாமல் இருக்கலாம். அதாவது பகவானை பூஜை செய்வது, பகவானைப் பற்றி சிந்திக்கிறது என்பது இன்னொருவன் பாரக்கவேண்டும் என்பதற்காக எவ்ன செய்கிறானோ அது பக்தி இல்லை. இது என் கடமையை நிக்வகிக்கிறேன் என்கிற த்ருப்தி, இதற்காகத் நான் ஈஸ்வரனை உபாஸிக்கிறேனே தவிர இன்னொருவனுக்காக அல்ல. அநேகம் பேர் தான் ஒரு சின்ன தர்மம் செய்தாலும் அதற்கு எவ்வளவு விளம்பரம் கிடைக்கும் என்பதை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். ஒரு கோவில் கட்டுகிறோம் கொஞ்சம் நன்கொடை கொடுங்கள் என்று சொன்னால் ஒரு 500 ரூ நன்கொடை கொடுத்துஅதற்கு ஒரு பெரிய விளம்பரத்தை எதிர்பார்ப்பார்கள். அது நியாயமில்லை. நாம் செய்வது ஈஸ்வரனுக்குத் தெரியும் அது போதும். என்னை இவர்கள் யாரும் துதிக்க வேண்டியது இல்லை. அதேபோல் நாம் செய்யக்கூடிய ஈஸ்வர பக்தி நாம் செய்யக்கூடிய ஆராதனை என்னுடைய கர்த்தவ்யத்தை செய்கிறேன் என்கிற த்ருஷ்டியிலேதான் இன்னொருவனுடைய ப்ரஸம்ஸைக்காக அல்ல. இன்னொருவன் பார்க்கவேண்டும் என்பதற்காக அல்ல என்று யார் இருப்பார்களோ அவருடைய பக்தி அவ்யாஜமான பக்தி என்று சொல்லப்படும். அப்பேர்ப்பட்ட அவ்யாஜமான பக்தி பகவத் விஷயத்திலே இருக்கிற அவன் ஸத்புருஷன். அதனால் பரோபகாரமும் பகவத் பக்தியும் ஆகிய இரண்டும் எவனிடம் சரியான ரீதியில் இருக்கிறதோ அவன் ஸத்புருஷன் என்று நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

அப்பேர்ப்பட்டவருடைய சகவாசத்தில் நீ இருக்க வேண்டும். அப்போது உனக்கும் அதே ஸத்குணங்கள் வரும்.

மனிதனுடைய ஸ்திதி தான் யாருடைய சகவாசத்தில் இருப்போமோ அவனுடைய ஸ்வபாவம் தான் வேண்டும் வரும். ஒருவன் தினமும் சாயங்காலமானால் கோவிலுக்குப்போவான். நாம் அவருடைய சகவாசம் செய்தோமானால் நமக்கும் அதே அப்யாஸம் வரும். அதுவே இன்னொருவனுக்கு சாயங்காலம் என்றால் சினிமாவுக்குப் போகும்

அப்யாஸம் (வழக்கம்) அவனுடைய சகவாஸம் நமக்கு வந்தால் தினமும் சினிமாவுக்குப் போவோம். மனுஷ்யனுக்கு தான்யாருடைய சகவாசத்தில் இருப்பார்களோ அவர்களுடைய குணமானாலும், அப்யாஸமானாலும் அவை நமக்கும் வந்து விடும். அதனால் நீ ஸத்புருஷர்களோடு சகவாசம் செய். உன்னுடைய ஜீவிதம் நல்லதாகும். இது மூன்றாவதாகச் சொல்லி இருக்கிறார். நான்காவதாக சொன்னார், முடிந்த அளவு இன்னொருவனுக்கு தானம் செய். முடிந்த அளவு, நாம் யாரையும் நிர்பந்தம் செய்யவில்லை. நீ இப்படி செய்யவேண்டும், அப்படி செய்யவேண்டும் என்று, நமக்கு எவ்வளவு சக்தி இருக்கிறதோ அந்த அளவுக்கு நாம் இன்னொருவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். உபகாரம் செய்ய வேண்டும். இதை நாம் என்றைக்கும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த நான்கு விஷயங்கள் பகவானுடைய நாமத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். பகவானைப் பற்றி பூஜிக்க வேண்டும். ஸத்புருஷர்களுடைய சகவாஸத்தை செய்ய வேண்டும். பிறருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும், இந்த நாலு விஷயங்களை நம் ஜீவிதத்தில் நாம் எப்போதும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு வந்தால் அது தான் ரொம்ப உத்தமம் ஆகும். வாழ்க்கை ஸார்த்தகமாவதற்கு இதுதான் வழி. பகவத் பாதர் சொன்ன வார்தை யாரோ சிலரை மனதில் வைத்துக் கொண்டு சொன்னார் என்று நினைக்கவே கூடாது எல்லோருக்காக சொன்னது தான். நமக்கு எல்லோருக்கும் மஹோபதேசங்களை அனுக்கரஹித்து ஸநாதன தர்மத்தைக் காப்பாற்றி இந்த உலகத்தை காப்பாற்றியவர் மகா புருஷர் ஆதிசங்கர பகவத்பாதர். அப்பேர்ப்பட்ட பகவத் பாதசங்கரருடைய விஷயத்தில் நாம் எல்லோரும் என்றைக்கும் பக்திமான்களாக இருக்க வேண்டும். அவருக்கு சகல மனிதஜாதியும் கடமைப் பட்டு உள்ளது. அவர்களுக்கு நாம் என்றைக்கும் சிஷ்யர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆகையால்தான் சங்கர ஜயந்தி உத்ஸவத்தை சமஸ்த பாரதத்திலும் மிக வைபவமாக கொண்டாடுகிறோம். அந்த ஆதிசங்கரருடைய கடாக்ஷத்துடன் எல்லோரும் அவர் காட்டிய நல்ல மார்க்கத்தில் சென்று ஸ்ரேயஸை அடையட்டும் என்று ப்ரார்த்திக்கிறேன். பகவத் பாதர் ச்ருங்கேரியில் சாரதா பீடத்தை ஸ்தாபித்து உலகத்துக்கு மஹோபகாரம் செய்தார். அந்த சாரதா பீடம் ஸுரேச்வர ஆசார்யாளில் ஆரம்பித்து ஒரு அவிச்சின்னமான குரு பரம்பரையோடு விளங்குகிறது. அந்த குரு பரம்பரையில் எங்க குருநாதர் ஜகத்குரு ஸ்ரீமத் அபிநவ வித்யாதீர்த்த மகா ஸ்வாமிகள் அவர் தக்ஷிண பாரதத்திலேயும் உத்தர பாரதத்திலேயும் ரொம்ப விசாலமாக சஞ்சாரம் செய்து ஜனங்களுக்கு தர்மோபதேசங்களை அருளினார்கள். அவர்களைப் போல ஆஸ்திக தர்மத்தை ப்ரபோதம் செய்தவர்கள் பாரதத்தில் யாருமே இல்லை. அப்பேர்ப்பட்ட என்குருநாதரின் உத்தரவின் பேரில் நாங்கள் இந்த தர்ம யாத்திரையை செய்து கொண்டு இருக்கிறோம். இங்கு இருக்கும் மகாஜனங்களுக்கு தர்மோபதேசம் செய்யவேண்டும். இங்கு வந்தோம் உங்களைப் பார்த்து மிகவும் சந்தோஷப்பட்டோம். உங்களுக்கு இருக்கக் கூடிய தர்ம ஸ்ரத்தை இன்னும் அபிவிருத்தி ஆகட்டும். பகவானுடைய கடாக்ஷம் உங்களுக்கு பரிபூரணமாக இருக்கட்டும் என்று சொல்லி இந்த பாஷணத்தை முடிக்கிறேன்.

காயத்ரி - வேதமந்திரத்தின் தாய்

வேதமந்திரத்தின் தாய்

“செங்கதிர் தேவன் சிறந்த ஒளியினைத் தேறுகின்றோம், அவன்
எங்கள் அறிவினைத் தூண்டி நடத்துக!”

என்று காயத்ரீ மந்திரத்தைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் துதித்தார் மஹாகவி பாரதியார். காயத்ரீ தேவியின் மஹிமைதான் என்னே! யுகந்தோறும், காலந்தோறும் பற்பல முனிவர்களாலும், மன்னர்களாலும், இறையருளாளர்களாலும் உச்சரிக்கப்பட்டு பலப்பலப் பயன்களைத் தந்த, மந்திரங்களுக்கெல்லாம் மந்திரமாய்த் திகழும் காயத்ரீ மந்திரத்தின் அதி தேவதையல்லவா அவள்!

காயத்ரீ என்றால் எவன் தன்னை அன்போடும், பக்தியோடும் உச்சரிக்கிறார்களோ அவர்களைக் காக்கும் மந்திரம் ஆகும். அந்த மந்திரத்தின் ‘தேவதை’ வடிவத்தையும் ‘காயத்ரீ’ என்ற சொல் குறிக்கும்.

“காயத்ரீம் சந்தஸாம் மாதா” என்கிறது வேதம். வேத மந்திரங்களுக்கெல்லாம் தாயாக இருப்பது இந்த காயத்ரீ மந்திரம்.

“கயான் ப்ராணான் த்ராயதே ஸா காயத்ரீ” என்று சதபதப்ராஹ்மணம், ஐதரேயப்ராஹ்மணம் போன்ற நூல்கள் வாக் மற்றும் பிராணனைக் காக்கும் மந்திரம் காயத்ரீ என்று கூறுகின்றன. இதுபோல பாரத்வாஜ ஸ்மிருதி, ப்ருஹத் யோகியாக்ஞவல்க்ய ஸ்மிருதி, ஸ்கந்தபுராணம் (காசீ காண்டம்) போன்ற நூல்களும், காயத்ரீ மந்திரம் அனைத்துப் பாபங்களிலிருந்தும் நம்மைக் காக்கிறது என்கின்றன. காயத்ரீ மந்திரத்தில் மொத்தம் மூன்று பாதங்கள். அதாவது அடிகள். ஆகவே, அதற்கு ‘த்ரிபதா’ காயத்ரீ என்றும் பெயர். ஒவ்வொரு பாதத்திற்கும் எட்டு, எட்டு அக்ஷரங்களாக மொத்தம் 24 அக்ஷரங்கள் கொண்டது இந்த மந்திரம். ஒவ்வொரு பாதமும் ஒவ்வொரு வேதத்தின் ஸாரம். அதாவது, ரிக், யஜுர், ஸாமம் என்ற மூன்று வேதங்களின் நுண்ணிய கருவினால் உருவானது. இதனை,

“த்ரிப்ய ஏவது வேதேப்ய: பாதம் பாதமதூவஹம்”

என்கிறது மனுஸ்மிருதி. சாஸ்திர ப்ரகாரம் செய்ய வேண்டிய காரியங்களுக்கெல்லாம் முக்கியமானது காயத்ரீ ஜபம்.

காயத்ரீ மந்திரத்தில் மூன்று சக்திகள் அடங்கியுள்ளன. ஆகையால்தான் இந்த மந்திரத்தை மூன்றுவேளை அதாவது காலை, பகல், மாலை வேளைகளில் ஜபிக்க வேண்டும். காலை வேளை விஷ்ணுவுக்கு உகந்தது. அப்பொழுது, காயத்ரீ தேவதையாக, விஷ்ணு வடிவத்தில் காட்சியளிப்பவளாகத் தியானிக்க வேண்டும், பகல் ப்ரஹ்மா வுக்கு உகந்தது. அப்பொழுது ஸாவித்ரி தேவதையாக, ப்ரஹ்ம வடிவினளாய் உபாஸிக்க வேண்டும். மாலை சிவனுக்கு உகந்தது. அப்பொழுது ஸரஸ்வதீ தேவியாக சிவ வடிவத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.

“காயத்ரீ நாம பூர்வாஹ்னே ஸாவித்ரீ மத்யமே தினே |
ஸரஸ்வதீச ஸாயாஹ்னே ஸைவ ஸந்த்யா த்ரிஷுஸ்ம்ருதா ||”

“காயத்ரீயில் ஸகல வேதமந்திர சக்தியும் அடங்கியிருக்கிறது. மற்ற எல்லா மந்திரங்களுக்கும் சக்தியைக் கொடுப்பது அது தான். அதை ஜபிக்காவிட்டால் வேறு மந்திர ஜபத்திற்குப் பலனில்லை. மோக்ஷத்துக்குப் போக உதவும் “ஹிப்நாடிச” மந்த்ரம் காயத்ரீ” என்கிறார், காஞ்சி பரமாசார்யாள்.

“புராதநீ பூர்ண வித்யா பரப்ரஹ்ம ப்ரகாசினீ |
அனந்த மஹிமா யுக்தா அநந்த வ்யாகரணைர் யுதா ||”

இந்த காயத்ரீ மந்திரமானது மிகவும் புராதனமானது. பூரணமாக வித்யைகளைத் தரவல்லது. பரப்ரஹ்மத்தை பிரகாசப்படுத்துவது. எல்லையில்லா மஹிமைகளோடும் இலக்கணங்களோடும் அமைந்தது என்று கூறுகிறது மேற்கண்ட ஸ்லோகம்.

‘திரிபுராதகனம்’ செய்யும் போது சிவபெருமான் தனது தேரில் இந்த காயத்ரீ மந்திரத்தை ஒரு கொடி போல் தொங்க விட்டிருந்ததாக மஹாபாரதம் கூறுகிறது. (அத் 34 கர்ணபர்வம்).

காயத்ரீயை ஒரு முறை உச்சரித்தால் அந்த நேரம் செய்த பாபம் போகும். பத்துமுறை ஜபித்தால் ஒரு நாள் பாபம் விலகும். அதுபோல 100 முறை உச்சரித்தால் ஒருமாத பாபமும், 1000 முறை உச்சரித்தால் ஒரு வருட பாபமும் போகும். அதனால் தான் ஆவணி அவிட்டம் முடிந்த மறுநாள் காயத்ரீ ஜபத்தை 1008 முறை செய்யவேண்டும் என்று நமது முன்னோர்கள் வரைமுறைப் படுத்தினர். இந்த மந்திரத்தை ஒரு லக்ஷம் முறை ஜபித்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் ஏற்படும் பாபங்கள் கரைந்து விடும். பத்து லக்ஷம் முறை ஜபித்தால் ஒருவரது பூர்வஜன்ம பாபங்கள் தொலைந்து போகும். ஒரு கோடி முறை உச்சரித்தால் ஒருவரின் அனைத்து ஜன்மங்களிலும் ஏற்பட்ட, பாபங்கள் நீங்கும். ஒருவர் பத்து கோடி முறை காயத்ரீயை உச்சரித்தால் அவருக்கு, தெளிவு பிறந்து ‘மோக்ஷம்’ கிட்டும், என்கிறது தேவீ பாகவதம். (9ஆவது ஸ்கந்தம்)

காயத்ரீயை காலை, பகல், மாலை வேளைகளில் மூன்று விதமாக, தியானம் செய்ய வேண்டுமென்று முன்னமே சொன்னோம். இப்போது அந்த மூன்று வேளைகளிலும் எந்த எந்த வடிவில் தியானிப்பது என்று பார்ப்போம்.

காலையில் காயத்ரீ தேவதை சிவந்த நிறத்தோடு, சூரிய மண்டலத்தின் நடுவில் இரண்டு கைகளை உடையவளாய், ஜபமாலையும், கமண்டலுவும் வைத்துக்கொண்டு, ஹம்ஸ (அன்னபக்ஷி) ஆஸனத்தில் அமர்ந்தவளாக இளம்பெண்ணாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

பகலில் அவளையே ஸாவித்ரீயாக, சூரிய மண்டலத்தின் நடுவில், நீலம் அல்லது கறுப்பு நிறத்தவளாய், நான்கு கைகளுடன் கூடியவளாய், மூன்று கண்கள் உடையவளாய், சங்கு, சக்ரம், கதை, தாமரை ஆகியவற்றைக் கைகளில் ஏந்தி, கருட ஆஸனத்தில் அமர்ந்தவளாய், யுவதியாக தியானிக்க வேண்டும்.

மாலை வேளையில், ஸரஸ்வதி ரூபமாகவும், சூர்யமண்டல நடுவில் ஒளிர்பவளாகவும், வெண்மை நிறத்தவளாய், நான்கு கைகளுடன்; திரிசூலம், டமரு (உடுக்கை) பாசம்(கயிறு) பாத்ரம் (கலசம்) ஆகியவற்றுடன், வ்ருஷப ஆஸனத்தில் அமர்ந்தவளாகவும், முதியவயதினளாய் ருத்ராணி என்ற வடிவத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.

காயத்ரீக்கு இரண்டுவிதமான த்யான ஸ்லோகங்கள் உண்டு. சிவப்பு, தங்கமயம், நீலம், வெண்மை, இந்த நிறத்தோடு கூடியவளை, முக்கண்களோடு பிரகாசிப்பவளை, சிவப்பு வர்ண மான மணிமாலை அணிந்தவளை, குமாரி உருவத்திலிருப்பவளை, காயத்ரீயை, தாமரைமலரில் அமர்ந்திருப்பவளை உள்ளங் கையில் ஒரு குண்டத்தை வைத்திருப்பவளை, தாமரைக் கண்ணினளாய் ஹம்ஸ வாகனத்தில் உள்ளவளை பூஜிக்கிறேன். (தேவீ பாகவதம்)

“ரக்த ச்வேத ஹிரண்ய நீலதவளைர் யுக்தாம் த்ரிநேத்ரோஜ்வலாம்
ரக்தாம் ரக்த நவஸ்ரஜம் மணிகணைர் யுக்தாம் குமாரீமிமாம் |
காயத்ரீம் கமலாஸநாம் கரதல வ்யானத்த குண்டாம்புஜாம்
பத்மாக்ஷீம் ச வரஸ்ரஜம் ச தததீம் ஹம்ஸாதி ரூபாம் பஜே ||”
இரண்டாவது தியானம்.

“முத்து, பவளம், தங்கம், வைரம், வெண்மை ஆகியவற்றின் பளபளப்பைப் பிரதிபலிக்கின்ற ஜொலிக்கும் முகமுடையவளை, மூன்று கண்கள் உடையவளை, தனது ரத்ன மகுடத்தில் சந்திர கலையைத் தரித்தவளை, உண்மைப் பொருளை விளக்கும் மந்திரமயமான சொற்களைத் தன்னுள் கொண்டுள்ளவளை, காயத்ரீயை, தன்னுடைய பத்து கைகளில் வரத முத்ரை, அபயமுத்ரை, அங்குசம், சாட்டை, வெண்மையான மண்டை ஓடு, கயிறு, சங்கு, சக்ரம், இரண்டு தாமரைகளை வைத்துக் கொண்டிருப்பவளை பூஜிக்கிறேன் (தேவீ பாகவதம் 12/3)”

“முக்தா வித்ரும ஹேம நீல தவளச்சாயை முகைஸ்த்ரீக்ஷணைர்
யுக்தாமிந்து நிபத்த ரத்னமகுடாம் தத்வார்த்த வர்ணாத்மிகாம் |
காயத்ரீம் வரதாபயாங்குச கசா: சுப்ரம் கபாலம் குணம்
சங்கம் சக்ரமதாரவிந்தயுகளம் ஹஸ்தைர் வஹந்தீம் பஜே ||”

என்று மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு வகையான தியானம் செய்து கொண்டு காயத்ரீயை உபாஸிப்பது சாலச்சிறந்தது.

பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபிணி, மோக்ஷமளிக்கும் தேவதை ப்ரஹ்ம தேஜஸைக் கொடுப்பவள், அனைத்து சக்திகளையும் அருள்பவளே ‘காயத்ரீ’ என்கிறது ஒரு ஸ்லோகம்.

“பரப்ரஹ்ம ரூபா ச நிர்வாண பத தாயினீ |
ப்ரஹ்ம தேஜோமயீ சக்திஸ் ததிஷ்டாத்ரு தேவதா ||”

இத்தகைய காயத்ரீ மந்திரத்தை உச்சரித்து, காயத்ரீ தேவியின் அனுக்ரஹம் பெற்றதாலேதான் ஸ்ரீ யோகீச்வர யாக்ஞவல்க்யர் சூரியனை அணுகி, சுக்லயஜுர்வேதத்தைப் பயின்று, உலகில் உலவ விட்டார்.

காயத்ரீ மந்திரம், தெள்ளிய அறிவையும், ஊக்கத்தையும், ஆக்கத்தையும் தரும் திறன் படைத்தது. இந்த மந்திரத்தை மன ஒருமைப்பாட்டோடு உச்சரிக்கும் போது, உடலின் வெளியிலிருந்து ஏதோ ஒரு மின்சாரம் பாய்வது போல உடலிலுள்ள நாடி நரம்புகளில் விறுவிறுப்பு ஏற்படும். இதனை ஒவ்வொருவரும் உணரலாம். இதுவே நம் உடலோடு சம்பந்தப்பட்டுள்ள, மனம், புத்தி, உயிர், இதயம், ஆன்மா ஆகியவற்றைச் சுத்தப்படுத்தி, நம்மை இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்ற பேரான்மாவின் உண்மை நிலையைக் காட்டும்!

தீய எண்ணங்கள், தீய காட்சிகள், தீய போக்குகள், போன்ற மனிதனைக் கீழ்மைப்படுத்தும் பாபங்கள், “தியோ யோ ந: ப்ரசோதயாத்” என்ற வரிகளின், சொற்களின் ஒலிகளால் விரட்டப்படும். நல்லவை சேர்ந்து அல்லவை தொலையும்.

உலகைக் காக்கும் ப்ரஹ்மா முதல், விஸ்வாமித்ரர், சங்கரர், சௌனகர், அத்ரி, வியாசர், சாகர், வசிஷ்டர், பராசரர் போன்ற மஹரிஷிகளும், ஆதி சங்கர, இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், விவேகானந்தர், பண்டித மதன் மோகன் மாளவியா, இரவீந்திர நாத தாகுர், ஆரிய ஸமாஜத்தை நிறுவிய தயானந்தர் போன்ற பற்பல மகான்களும், காயத்ரீ மந்திரத்தின் உயர்வை விவரித்திருக்கிறார்கள். அனுபவத்தில் உணர்ந்தவர்கள் ஏராளம். சொல்லி மாளாது.

இந்த காயத்ரீ மந்திரம் முதன் முறையாக ரிக்வேதத்தில் மூன்றாவது மண்டலத்திலுள்ளது. அதன்பிறகு யஜுர் வேதத்திலும் காணப்படுகிறது. ஆனால், இந்த மந்திரத்திற்கு முன்பு ப்ரணவம் அதாவது “ஓம்” சொல்லப்படவில்லை. ‘ப்ரணவ ஹீனம் ப்ராண ஹீனம்’ என்ற வாக்கியப்படி, இந்த “ஓம்” என்ற ஒலியைச் சேர்த்து உச்சரித்தலே பலன் தரும் என்பதாக முதன்முதலாக யாக்ஞவல்க்ய மஹரிஷி ‘ஓம்’ சேர்த்து உச்சரித்ததாக யாக்ஞவல்ய ஸம்ஹிதை கூறுகிறது. அந்த காயத்ரீ மந்திரம், இதுவே.

“ஓம் பூர் புவ ஸ்வ:”
தத் ஸவிதுர் வரேண்யம்
பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி
தியோ யோ ந: ப்ரசோதயாத்||

மைத்ராயணீ உபநிஷத் இந்த மந்திரத்திற்கு விளக்கம் அளிக்கிறது. ‘ஓம்’ என்பது ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம். ஆண்பால், பெண்பால், பலவின்பால் (புல்லிங்க, ஸ்திரீலிங்க, நபும்ஸக) ஆகியவற்றை அடக்கிய “பொதுவானது”. அக்னி, வாயு, ஆதித்யன் ஆகிய மூன்று பேரொளிகளைக் குறிக்கிறது. ப்ரஹ்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஆகிய மூன்று முழுமுதற் கடவுளர்களைக் குறிக்கிறது. அக்னியின் மூன்று பிரிவுகளான கார்ஹபத்யம், தக்ஷிணாக்னி, ஆஹவனீயம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. ரிக், யஜுர், ஸாமம் ஆகிய மூன்று வேதங்களைக் குறிக்கிறது. பூலோகம், புவர்லோகம், சுவர்லோகம் ஆகிய மூன்று உலகினையும், கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. ப்ராணன், அக்னி, சூரியன் என்ற உஷ்ணங்களாகவும், அன்னம், ஜலம், சந்திரன் என்று உயிரைப் போஷிப்பவனாகவும், புத்தி, மனம், அஹங்காரம் என்ற சேதனமாகவும், பிராணன், அபானன், வியானன் என்ற உயிர்நிலைகளாகவும், யாகத்தில் தியாகம் செய்யும் யஜமானன் ப்ரஸ்தோதா, அர்ப்பிதா என்பவர்களாகவும், இந்த ஓம் என்ற அக்ஷாம் பரமாகவும், அபரமாகவும் அனைத்துமாக ஆயிற்று. “தத்ஸவிதுர் வரேண்யம்’ என்று தொடங்கும் காயத்ரீ மந்திரத்தில், உலகைப் படைக்கும் ‘ஸவிதா’ எனப்படும் சூரியனே சிறந்த ஆத்ம ப்ரகாசத்தின் பிரதிநிதியாகப் போற்றப்பட வேண்டும். ‘பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி’ என்று இரண்டாவது அடியில், இந்த சூரிய தேவனுடைய சிறந்த ஒளி எதுவோ அதை தியானிக்கிறோம். தியோ யோந: ப்ரசோதயாத் என்ற மூன்றாவது அடியில் நம்முடைய புத்தி சக்திகளை தூண்டுபவர் எவரோ அந்தக் கடவுளைத் துதிக்கின்றோம் என்று பொருள்.

அளவிலாப் புகழும், குறைவிலா நலன்களும், பேரானந்தமும் குவிக்கும் தேவீ காயத்ரியை, காயத்ரீ மந்திரத்தின் மூலமாக சரணடைந்து பதினாறும் பெற்றுப் பெருவாழ்வு வாழ்வோம்.

இதனையே ஓர் அதர்வ வேத மந்திரம்,

ஸ்துதாமயா வரதா வேதமாதா
ப்ரசோதயந்தாம் பாவமானீ த்விஜானாம் |

ஆயு: ப்ராணம் ப்ரஜாம் பசும் கீர்த்திம் த்ரவிணம்
ப்ரஹ்ம வர்ச்சஸம் மஹ்யம் தத்வா வ்ரூத ப்ரஹ்மலோகம் ||

“என்னால் போற்றப்படும், வரங்களை அள்ளித் தரும். வேதமாதா எனது புத்தியைப் பிரகாசப்படுத்தி, பாபங்களைப் போக்கி புனிதப்படுத்தி, ஆயுள், பிராணன், பிரஜைகள், பசுக்கள், கீர்த்தி, செல்வம், ப்ரஹ்ம தேஜஸ் ஆகியவற்றை அளித்து கடைசியில் என்னை ப்ரஹ்ம லோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்வாளாக!” என்று வேண்டுகிறது.

காயத்ரீ மந்திரத்தை ஆராய்ச்சி செய்த உலகப் புகழ் பெற்ற விஞ்ஞான மேதை யி.ஙி.ஷி ஹால்டேன் கூறியது இது: “உலகெங்கிலும் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்ற விஞ்ஞானிகள் தங்கள் ஆராய்ச்சிக் கூடங்களின் கதவுகளில் காயத்ரீ மந்திரத்தை எழுதிவைக்க வேண்டும்”

“The gayatri mantra should be carved on the doors of every laboratory in the world” நாமும் நம் உள்ளத்தில், இல்லத்தில் எழுதி வைத்துப் பயன் பெறுவோம்!

நன்றி: அம்மன் தரிசனம் மாத இதழ்